Okazujcie sobie wzajemną gościnność bez szemrania!

1 Piotra 4:9

Gościnność to piękna cecha, pod warunkiem, że okazuje się ją bez szemrania. Bóg miłuje ochotnego dawcę, więc goszczenie kogoś, a potem narzekanie, że trzeba było ponieść pewien wysiłek, jest niemiłe Panu. Abraham w podeszłym wieku wykazał się wielkim zaangażowaniem, gdy odwiedził go Pan z aniołami. Goszcząc dojrzałych chrześcijan wyświadczamy dobro nie tylko sobie, ale także naszym dzieciom. Z ust takich zdrowych duchowo ludzi cała nasza rodzina usłyszy wiele budujących myśli, tak że taka gościna przyniesie obopólne korzyści. Goszcząc ludzi zainteresowanych Ewangelią możemy zatroszczyć się zarówno o ich potrzeby fizyczne, jak i duchowe.

Nie będziesz uciskał cudzoziemców, gdyż znacie życie cudzoziemców, bo sami byliście cudzoziemcami w Egipcie.

Wyjścia 23:9

Bóg podkreślił w tym przykazaniu, jak ważne jest właściwe traktowanie cudzoziemców lub uchodźców. Tymczasem w niektóre krajach nasilają się tendencje nacjonalistyczne i dochodzi do pobić lub nawet morderstw na tle rasowym lub narodowościowym. Napastnicy zapominają czasem o zwykłym, ludzkim zrozumieniu i współczuciu dla uchodźców. W niejednym przypadku byli oni zmuszeni opuścić swój kraj, w którym doznawali ucisku i prześladowań. Przybyli do obcego narodu z nadzieją na prowadzenie spokojnego bytu. Jakże przykre jest ich zaskoczenie, gdy bywają wyszydzani i maltretowani przez agresywnych młodzieńców, którzy szukają winnych swojej frustracji i chcą się wyładować na najsłabszych.

Mam także inne owce, które nie są z tej owczarni. I te muszę przyprowadzić i będą słuchać głosu mego, i nastanie jedna owczarnia, jeden pasterz.

Jana 10:16

Kim są pierwsze owce z tej owczarni, a kim drugie, które w niej się wówczas nie znajdowały? Odpowiedzi na to pytanie należy poszukać w innych wypowiedziach Pana Jezusa oraz w pozostałych wersetach na ten temat. Gdy Mistrz rozsyłał apostołów do głoszenia Ewangelii, zalecił im: „Na drogę pogan nie wkraczajcie i do miasta Samarytan nie wchodźcie. Ale raczej idźcie do owiec, które zginęły z domu Izraela” (Mateusza 10:5-6). W świetle tego wersetu pierwszymi owcami byli Żydzi, a tą owczarnią był lud izraelski, natomiast drugimi owcami były narody pogańskie. Te dwa ludy dzięki ofierze Chrystusa zostały w Kościele połączone w jeden organizm, także jest „jedna trzoda, jeden pasterz”.

Kto was słucha, Mnie słucha, a kto wami gardzi, Mną gardzi; lecz kto Mną gardzi, gardzi Tym, który Mnie posłał.

Łukasza 10:16

Mistrz z Nazaretu przedstawia tu ważną zasadę: Kto słucha Jego posłańców, ten także słucha Chrystusa i Boga. Kto gardzi sługami Pańskimi, ten gardzi Chrystusem i Bogiem Ojcem. Bóg w szerzeniu Ewangelii posługuje się ludźmi, dlatego sposób, w jaki słuchacze reagują na głosicieli Słowa Bożego zdradza to, jaki jest ich rzeczywisty stosunek do Boga. Jeśli ktoś pogardził twoim świadectwem o Chrystusie, to pamiętaj: nieprzychylni słuchacze nie tobą, ale Bogiem wzgardzili.

Dzięki pytaniu zdziwionych

„Dlaczego On z takimi ludźmi zasiada przy jednym stole?”

i wyjaśnieniu Jezusa

„Chorzy, nie zdrowi potrzebują lekarza”

wiemy, że kto chce mieć ozdrowieńczy wpływ na otocznie, musi potrafić zasiadać do stołu w bardzo różnym towarzystwie.

Ew. Marka 2:16-17