W Chrystusie Bóg wybrał nas przed założeniem świata, abyśmy byli święci i nieskalani przed Jego obliczem.

Efezjan 1:4

W rozdziale pierwszym Listu do Efezjan apostoł pogan skupia się głównie na nauce o wybraniu i przeznaczeniu ludzi wierzących do zbawienia w Chrystusie (1:4, 5, 11). Paweł kładzie tu silny nacisk na łaskę Bożą objawioną w Jezusie, dzięki której chrześcijanie dostępują odkupienia i odpuszczenia grzechów (1:6, 7). Jednocześnie pisarz wyjawia, że Boski plan zbawienia ma na celu nie tylko nasze zbawienie, lecz przede wszystkim chwałę Boga (1:12-14).

Jezus powiedział: Kiedy się modlicie, mówcie: Ojcze, niech się święci Twoje imię; niech przyjdzie Twoje królestwo!

Łukasza 11:2

Gdy Pan Jezus zakończył modlitwę, jeden z Jego uczniów poprosił Go, by nauczył ich się modlić (11:1). Wówczas Mistrz podał słuchaczom treść modlitwy „Ojcze Nasz”, zwanej też „Modlitwą Pańską” (11:2-4). Następnie Zbawiciel podał podobieństwo o człowieku, który spełnia niezręczną prośbę swego natrętnego przyjaciela, i dowodzi, że również nasze usilne prośby kierowane do Stwórcy będą wysłuchane (11:5-10). Skoro ziemski, grzeszny ojciec daje swemu dziecku dobre dary, to tym bardziej nasz dobry Ojciec Niebieski udzieli Ducha Świętego, tym, którzy o Niego proszą (11:11-13).

Bóg Nieba wzbudzi królestwo, które nigdy nie ulegnie zniszczeniu. Jego władza nie przejdzie na żaden inny naród. Zetrze i zniweczy ono wszystkie te królestwa, samo zaś będzie trwało na zawsze.

Daniela 2:44

Prorok Daniel dzięki objawieniu Bożemu wyjawił królowi Nabuchodonozorowi treść jego nocnego widzenia, przy czym tajemnica ta nie była dostępna dla okultystów babilońskich (2:27-30). Mąż Boży opisał wizję wielkiego posągu zbudowanego od góry do dołu z różnych, coraz mniej szlachetnych materiałów; na końcu ów posąg został rozbity przez kamień, który stał się wielką górą, obejmującą całą ziemię (2:31-35). Daniel wyjaśnił, że głową ze złota jest król babiloński, a po nim nastaną trzy inne królestwa, natomiast u krytycznego kresu czwartego mocarstwa, Bóg niebios ustanowi swe Królestwo, które zniszczy wszystkie wspomniane siły i niepodzielnie zapanuje na wieki (2:36-45).

Komentarz Jezusa do sytuacji z oficerem rzymskich legionów:

„Mówię wam, nawet w Izraelu nie znalazłem tak wielkiej wiary”

uzmysławia przykry fakt, że wiara w Jezusa wśród tradycyjnie wierzących okazuje się czasem niewielka w porównaniu z wiarą osób tradycyjnie określanych mianem „niewierzących”.

Łukasza 7:9

Sąd polega na tym, że światło przyszło na świat, lecz ludzie bardziej umiłowali ciemność aniżeli światło: bo złe były ich uczynki.

Jana 3:19

Nikodem, który należał do grona ówczesnych przywódców religijnych i był faryzeuszem, przyszedł do Jezusa w nocy i wyraził swe uznanie dla Jego Osoby (3:1, 2). Mistrz wskazał mu wówczas na potrzebę narodzenia się na nowo (3:3-8), lecz Nikodem miał kłopoty ze zrozumieniem pouczeń Chrystusa (3:9-12). W tej sytuacji Pan wyjaśnił, że przyszedł z nieba i nawiązał do znanego Nikodemowi fragmentu z Księgi Liczb (4 Mojżeszowej) 21:4-9, wskazując na zbawczą rolę wiary w ukrzyżowanego Chrystusa (3:13-16). Choć Zbawiciel nie został posłany, by sądzić świat, to ludzie, który nie wierzą w Niego już są osądzeni, bowiem wybrali ciemność zamiast światłości, gdyż ich uczynki są złe (3:17-19). Złoczyńcy unikają kontaktu ze światłością Bożą, by ta nie zdemaskowała ich uczynków, lecz osoby żyjące zgodnie z prawdą zwracają się ku tej światłości, bowiem ich czyny są dokonane w Bogu (3:20, 21).