Panie Zastępów, szczęśliwy człowiek, który ufa Tobie!

Psalmów 84:13

Na wstępie psalmu wyrażono pochwałę dla świątyni Bożej oraz tęsknotę za jej przedsionkami (ww. 2-4). Psalmista uznaje za szczęśliwych mieszkańców świątyni oraz pielgrzymów, którzy pokonują trudności drogi, by w końcu oddać chwałę Bogu na Syjonie (ww. 5-8). W dalszym fragmencie pisarz psalmu modli się za króla, ponownie wyraża swe głębokie docenianie dla domu Bożego oraz wysławia Jahwe za Jego nadzwyczajną łaskawość i dobroć dla tych, którzy Mu ufają (ww. 9-13).

Jezus powiedział: Ojciec mój przez to dozna chwały, że owoc obfity przyniesiecie i staniecie się moimi uczniami.

Jana 15:8

Pan Jezus przyrównuje siebie do prawdziwego krzewu winnego, a nas do latorośli, by wykazać, że jedynie w łączności z Nim możemy wydawać owoc ku chwale Boga Ojca (15:1-8). Mamy trwać w miłości Chrystusa i przestrzegać Jego przykazań, w tym nakazu przejawiania miłości wzajemnej wzorowanej na ofiarnej miłości Zbawiciela, który oddał za nas życie (15:9-13). Jeśli chcemy być przyjaciółmi Jezusa, musimy czynić to, co On nam nakazuje, a wydawanie trwałego owocu sprawi, że Bóg Ojciec spełni nasze prośby, które zanosimy do Niego w imieniu Chrystusa (15:14-16).

Ten, kto ma upodobanie w Prawie PANA jest jak drzewo zasadzone nad płynącą wodą, które wydaje owoc w swoim czasie, a liście jego nie więdną: co uczyni, pomyślnie wypada.

Psalmów 1:3

Werset wybrany na dzisiaj pochodzi z Psalmu, w którym dokonano ostrego rozróżnienia między ludźmi prawymi a występnymi. Człowiek Boży nie słucha rad złych ludzi, nie obiera ich metod postępowania i unika ich towarzystwa. Czerpie siły duchowe i witalne z regularnego rozważania Słowa Bożego i doznaje pomyślności (1:2, 3). Ludzi niegodziwych czeka sąd i zguba, natomiast sprawiedliwi cieszą się uznaniem Boga (1:4, 5).

Spojrzyj z nieba i patrz z Twej stolicy, świętej i wspaniałej! Gdzie Twoja zazdrosna miłość i Twoja potęga? Gdzie poruszenie Twych uczuć? Miłosierdzia Twego nie powstrzymuj, proszę.

Izajasza 63:15

Izajasz wspominał dowody łaski Jahwe, dzieła wybawienia Izraela z niedoli i akty dobrotliwej opieki nad tym ludem (63:7-9). Mówiąc o wierności Boga, pamiętał prorok o przekorności Izraela i o karze za nieposłuszeństwo (63:10). Utrapieni Izraelici wspominali, jak za czasów Mojżesza Wiekuisty przeprowadził naród przez rozdzielone morze i poprowadził go do odpoczynku (63:11-14). W nawiązaniu do tych przeszłych przejawów dobroci Boga, pisarz wzywa Najwyższego, by znowu wystąpił na rzecz swego ludu, który w owych czasach doświadczył inwazji nieprzyjaciół i spustoszenia świątyni (63:15-19).

Od nas samych zależy, czy słuchanie jest dla nas doświadczeniem ubogacającym, czy też zubożającym.

Uważajcie więc, jak słuchacie; gdyż temu kto ma będzie dodane, temu zaś, który nie ma, zostanie odebrane nawet to, co sądzi, że ma.

Dobrze słuchamy, zyskujemy. Źle słuchamy, tracimy.

Łukasza 8:18