Być blisko kogoś, a być osobą komuś bliską, to dwie różne rzeczy. Dotyczy to również relacji Bóg-człowiek. Wprawdzie – jak przekonywał Apostoł –

nie jest On daleki od nikogo z nas. W Nim żyjemy, poruszamy się

(Dzieje Apostolskie17:27-28), ale nie każdemu człowiekowi Bóg jest osobą bliską. Bóg nie może być już bliżej, może jedynie stać się nam bliższy. Przyrodni brat Jezusa zachęca:

Zbliżcie się do Boga, a zbliży się do was

(Jakuba 4:8). W kwestii zbliżenia z Bogiem wszystko zależy od… naszego ruchu.

Albowiem fundamentu innego nikt nie może założyć oprócz tego, który jest założony, a którym jest Jezus Chrystus.

1 Koryntian 3:11 (Biblia Warszawska)

Jeżeli przyglądałeś się kiedykolwiek budowie jakiegoś budynku, to z pewnością zauważyłeś, że musi on mieć dobry fundament. To od jego wytrzymałości i stabilności zależy trwałość i bezpieczeństwo całej budowli. Podobnie jest w naszym w życiu. Każdy człowiek, „buduje” dom swojego życia, dokonując różnych wyborów. Jeżeli pragniesz, aby twoje życie było właśnie taką trwałą i bezpieczną budowlą, powinieneś pomyśleć o tym, na czym je budujesz. Co jest podstawą twojego życia, co jest dla ciebie najważniejsze?

Prawda jest taka, że tylko Pan Jezus jest właściwym, dobrym, trwałym fundamentem. Jeżeli zaprosisz Go do swojego serca, przeprosisz za swoje grzechy i poprosisz, aby stał się twoim Panem, to rozpoczynasz budowę od dobrej podstawy. Możesz mieć pewność, że niezależnie od tego, co się wydarzy, ty będziesz bezpieczny w Bożych rękach. Będziesz miał zapewnione życie wieczne w niebie. Nie zapomnij jednak o tym, że każdego dnia dokładasz „cegiełkę” do twojej budowli, dokonując różnych wyborów. Proś więc Boga, aby pomógł ci właściwie wybierać, aby twoje życie podobało Mu się.

Do refleksji:

1. Co jest podstawą twojego życia? Na czym je budujesz?
2. Jaką budowlą byłoby to, co już zbudowałeś w swoim życiu? Może musisz zacząć od początku?

Pismo Św. często mówi o stanie ludzkich serc i umysłów. Prorok pisze:

„Bo ich serce jest gorące jak piec”… (Ozeasza 7:6)

Apostoł wzywa:

„Dlatego okiełzajcie umysły wasze i trzeźwymi będąc”… (1 Piotra 1:13)

Stare porzekadło powiada „palenisko gorące, a komin zimny”. Zasada jest prosta: serca mają być gorące, a umysły chłodne. Rozgrzane głowy przy zimnych serca prowadzą do nieszczęść.

Jedynie w Bogu jest uciszenie duszy mojej, bo w nim pokładam nadzieję moją!

Psalm 62:6 (Biblia Warszawska)

Dla wielu osób w naszym kraju ostatnie dni są bardzo trudne i smutne. Niektórzy na pewno przeżywają burzę w swoim sercu i myślach. Zadają sobie pytania, na które trudno im znaleźć odpowiedzi. Może i ty właśnie przeżywasz podobne chwile? Jeżeli tak jest, to jedynym sposobem, aby uciszyć swoją duszę, aby znaleźć pokój i nadzieję, jest zwrócenie się do Boga. Zaufanie Mu pomimo tego, iż wielu rzeczy nie rozumiesz. To Bóg wie, dlaczego i w jakim celu coś się dzieje. I to On ma nad tym wszystkim kontrolę. Rozmawiaj z Bogiem o tym, co czujesz i myślisz, i pozwól Mu działać w twoim życiu. Niechaj On sam ci wskaże, czego powinieneś się w tym czasie nauczyć. I nie trać nadziei!

Do refleksji:

1. Jakie sytuacje najczęściej powodują burzę w twoim sercu?
2. Jak się wtedy zachowujesz?
3. Co warto wtedy zrobić?

Jakże prawdziwe i warte praktykowania są słowa starożytnego kaznodziei płynące z kart Pisma Świętego:

Lepiej iść do domu żałoby, niż iść do domu biesiady; bo tam widzi się kres wszystkich ludzi, a żyjący powinien brać to sobie do serca. Lepszy jest smutek niż śmiech, bo gdy smutek jest na twarzy, serce staje się lepsze. Serce mądrych jest w domu żałoby, lecz serce głupich w domu wesela.

Księga Kaznodziei Salomona 7:2–4

Pobierz prezentację w formacie PowerPoint.