Patrzcie teraz, że Ja jestem, Ja jeden, i nie ma ze Mną żadnego boga. Ja zabijam i Ja sam ożywiam, Ja ranię i Ja sam uzdrawiam, że nikt z mojej ręki nie uwalnia.
Powtórzonego Prawa 32:39
Mojżesz przed śmiercią przemówił do Izraela słowami natchnionej pieśni. Oddał w niej chwałę wiernemu i sprawiedliwemu Bogu, lecz zganił jego lud za nieposłuszeństwo wobec Jahwe i przewrotność (32:4, 5). Uwypuklił potrzebę wdzięczności dla Wiekuistego za wybranie Izraela i czułą opiekę nad tym ludem (32:6-12) Podkreślił, że wynikająca z łaskawości Pana pomyślność materialna skłaniała naród do zapominania o Stwórcy i oddawania czci bożkom, tj. demonom (32:13-18). Konsekwencje nieposłuszeństwa były i będą smutne i tragiczne dla Izraela (32:19-33). Mimo to Najwyższy zlituje się nad swym ludem, wykaże nicość bożków i dowiedzie, że tylko On jest Bogiem, czyniącym wszystko w całkowicie suwerenny sposób (32:34-39).
