„Służcie jedni drugim w miłości”

List do Galacjan 5:13b (Biblia Warszawska)

Bycie sługą w dzisiejszych czasach na pewno nie jest popularną rzeczą. Większość ludzi woli, aby to im usługiwano, aby przed nimi się kłaniano, aby o nich mówiono. Niewielu lubi rolę uniżonego sługi, o którym często nawet się nie wspomina w towarzystwie.

Pan Bóg jednak zachęca nas do takiej postawy. On chce, abyśmy nie tylko usługiwali innym, ale robili to w miłości. Nie z przymusu, ale z ochotnego serca. Pan Bóg nie tylko wymaga od nas tego, ale sam poprzez Pana Jezusa pokazał, jak to powinno wyglądać w praktyce. On, widząc ludzi w potrzebie, zawsze znalazł dla nich czas, aby ich wysłuchać, być z nimi, aby im pomóc. On nikogo nie odrzucał.

Powiesz może: „Dobra, Pan Jezus jest Bogiem, więc mógł leczyć, czynić cuda, przebaczać grzechy itp., a ja? Cóż ja mogę?”. Kiedy dłużej pomyślisz nad tym pytaniem, to z pewnością znajdziesz coś, co możesz zrobić dla innych. Możesz pomóc komuś młodszemu w nauce, możesz dla kogoś samotnego stać się przyjacielem, możesz wyręczyć np. rodziców z jakiejś pracy, pomóc starszym ludziom w codziennych obowiązkach, zacząć pomagać w hospicjum czy w Domu Dziecka. Pomysłów jest mnóstwo. To jednak ty musisz zdecydować, czy i w jaki sposób chcesz usługiwać innym. Nie czujesz tego? Proś Pana Boga, by dał ci przekonanie i pokazał ci, co możesz zrobić dla innych.

Do refleksji:

1. Co najbardziej przeszkadza ci w tym, by służyć innym? Co możesz z tym zrobić?
2. Pomyśl, komu dzisiaj możesz usłużyć w miłości i zrób to.

Zgodnie z relacjami Ewangelistów w wielkanocny poranek uczniów Jezusa „zadziwił” fakt, iż grób Jezusa był pusty:

„Piotr natomiast wstał i pobiegł do grobowca. Tam nachylił się, zajrzał do środka, zobaczył tylko wstęgi płótna i odszedł do siebie, zdumiony tym, co zaszło”.

Ew. Łukasza 24:12

Wierni odwiedzający współczesne instalacje zwane „Grobami Pańskimi” też często odchodzą zdumieni. Zadziwia to, co można w tych „grobach” zobaczyć. Przesłanie ewangeliczne zawsze skupia uwagę na Bogu i Jego dziele. Przesłania ludowe mają tę cechę wspólną, że dotyczą zwykle spraw czysto ludzkich i w rezultacie przesłaniają Prawdę Ewangelii.

„Jeśli bowiem wierzymy, że Jezus Chrystus nie tylko umarł, lecz także i zmartwychwstał, to i tych, którzy umarli w Jezusie, przez Jezusa przywróci Bóg ponownie do życia.”

1 List do Tesaloniczan 4:14 (Biblia Warszawsko-Praska)

Czym były dla ciebie Święta Wielkanocne? Czasem spędzonym w rodzinnym gronie? Wielkim obżarstwem? Kilkoma dniami wolnego od szkoły, a więc możliwością spędzenia większej ilości czasu przed telewizorem lub komputerem? Niezłą zabawą – szczególnie w lany poniedziałek? Czy może czymś innym? Czymś ważniejszym?

Dlaczego tak naprawdę obchodzimy święta zmartwychwstania Pana Jezusa? Z pewnością pierwszą odpowiedzią, która przychodzi na myśl jest ta, że czynimy to na pamiątkę wydarzeń sprzed około 2 tysięcy lat, ale czy tylko? Biblia mówi wyraźnie, że zmartwychwstanie Pana Jezusa ukazuje Jego moc nad śmiercią, daje pewność tego, że po życiu na ziemi jest coś więcej. Ci, którzy prawdziwie wierzą w Pana Jezusa mogą mieć niezachwianą pewność, że jeśli umrą fizycznie, to Bóg ponownie przywróci ich do życia. Do życia w lepszym świecie, do życia w niebie, w obecności Boga, aniołów i innych ludzi wierzących. Tam nie będzie strachu, bólu, płaczu, grzechu itp. Będzie za to m.in. wielka radość i szczęście. Czy ty tam będziesz? Czy możesz się cieszyć z faktu, że zmartwychwstały Pan Jezus daje gwarancję ludziom wierzącym, że oni też zmartwychwstaną, aby żyć z Nim wiecznie? Jeżeli nie, to pomyśl dlaczego tak jest? Co możesz zrobić, aby to się zmieniło?

Do refleksji:

1. Co możesz robić, aby radość z tego, że Pan Jezus zmartwychwstał panowała w twoim sercu przez cały rok?
2. Co możesz zrobić, aby i inni ludzie zaznali radości z tego, że Pan Jezus nie tylko umarł, ale zmartwychwstał i żyje dzisiaj?

Z okazji wielkiego Święta Pamiątki męki, śmierci i znartwychwstania naszego Władcy i Wybawiciela Jezusa Chrystusa wszystkim odbiorcom Porad Dobrego Życia składam serdeczne życzenia radości z nadziei, jaką Jezus wnosi w świat ludzkich nadziei.

„Błogosławiony niech będzie Bóg i Ojciec Pana naszego Jezusa Chrystusa, który według wielkiego miłosierdzia swego odrodził nas ku nadziei żywej przez zmartwychwstanie Jezusa Chrystusa”…

1 Piotra 1:3

„A około dziewiątej godziny zawołał Jezus donośnym głosem: Eli, Eli, lama sabachtani! Co znaczy: Boże mój, Boże mój, czemuś mnie opuścił?”

Ewangelia Mateusza 27:46 (Biblia Warszawska)

Czy zastanawiałeś się kiedyś nad tym, do czego prowadzi grzech? Nie tylko sprawia, że mamy wyrzuty sumienia, że ktoś z tego powodu cierpi, ale także to, że nasza relacja z Bogiem jest nadszarpnięta albo zupełnie zerwana. Kiedy w twoim życiu pojawia się jakiś grzech, którego nie wyznałeś Bogu, za który Go szczerze nie przeprosiłeś, między tobą a Nim powstaje mur, który utrudnia ci relację ze Zbawcą. W takiej sytuacji możesz nawet mieć wrażenie, że Bóg cię nie słyszy, możesz czuć się samotny i opuszczony.

Pan Jezus, umierając na krzyżu, wziął na siebie grzechy wszystkich ludzi. Z tego też powodu czuł się samotny, kiedy wołał: „Boże mój, Boże mój czemuś mnie opuścił”. Bóg jest święty, nienawidzi grzechu i dlatego, gdy grzechy całego świata spoczęły na Jego Synu, On odwrócił od Niego Swoje oblicze. To także dla ciebie Pan Jezus był gotów na takie poświęcenie, na cierpienie nie tylko fizyczne, ale i duchowe, a wszystko po to, abyś, gdy w Niego uwierzysz, mógł mieć życie wieczne. Jakie to ma dla ciebie znaczenie? Co zrobisz z tym faktem?

Do refleksji:

1. Dlaczego Pan Jezus umarł na krzyżu? Czy nie było innego sposobu na to, aby ludzi wybawić?
2. Jaka powinna być twoja reakcja na tak wielkie Jego poświecenie?