Paweł i Barnaba powiedzieli: My także jesteśmy ludźmi, podobnie jak wy podlegamy cierpieniom. Nauczamy was, abyście odwrócili się od tych marności do Boga żywego, który stworzył niebo i ziemię, i morze, i wszystko, co w nich się znajduje.

Dzieje Apostolskie 14:15

Słowa te poprzedzone zostały uzdrowieniem przez Pawła i Barnabę człowieka cierpiącego na bezwład nóg. Reakcja świadków tego wydarzenia była natychmiastowa – uznali apostołów za Zeusa i Hermesa i pragnęli oddać im cześć. Równie zdecydowana była jednak postawa apostołów, którzy zwrócili ludziom uwagę na to, że tylko Bogu należy się cześć i uwielbienie. Lekcja dla nas? Naśladowcy Chrystusa całym swoim postępowaniem i słowami powinni wskazywać na Boga żywego.

Paweł i Barnaba pozostali tam dość długi czas i nauczali odważnie, ufni w Pana, który potwierdzał słowo swej łaski cudami i znakami, dokonywanymi przez ich ręce.

Dzieje Apostolskie 14:3

Czytamy tu o Pawle i Barnabie, że w Ikonium głosili Ewangelię z ufnością w Pana, który poświadczył jej prawdziwość znakami i cudami. Ewangelia nazwana jest tu nieprzypadkowo „słowem łaski”. Jest tak, bowiem zbawienie człowieka jest inicjatywą Boga, który ratuje grzeszników kierując się swą niezasłużoną przychylnością względem człowieka, czyli łaską. Łaska wyklucza jakiekolwiek zasługi. Nie można na nią nijak zasłużyć. Jest bezinteresownym darem Bożym.