Gdy was wybawię, będziecie błogosławieństwem. Nie lękajcie się, niech wasze ręce nabiorą siły!

Zachariasza 8:13

Ta myśl powraca w Słowie Bożym niczym bumerang. Bóg powołuje ludzi i obdarza swoim błogosławieństwem nie po to, by grzali się w cieple Jego łaski, ale by byli błogosławieństwem dla innych. Jezus w swojej przypowieści mówił o domu, który ma być zapełniony, a apostoł Paweł pisał: „Bóg pragnie, by wszyscy ludzie zostali zbawieni i doszli do poznania prawdy” (1 Tymoteusza 2:4). Tylko czy my podzielamy te Boże pragnienia?

Do refleksji:

1. Jacy ludzie są dzięki Twojej postawie odbiorcami Bożego błogosławieństwa?
2. Jak możesz stać się błogosławieństwem dla innych? Co konkretnie możesz zrobić?

Nie będziesz kradł.

Wyjścia 20:15

Większość czytelników może pomyśleć, iż napomnienie zawarte we dzisiejszym tekście nas nie dotyczy, lecz tego rodzaju myślenie jest błędne. Czasami nieświadomie w naszym chrześcijańskim życiu możemy dopuszczać się tzw. „złodziejstwa duchowego”, bowiem zdarza się nieraz, że nie oddajemy z naszego codziennego życia czasu dla Boga tyle, ile byśmy mogli oddać; jeśli tak jest, to okradamy Boga z czasu dla Niego. Pragniemy, by Bóg oraz ludzie wokół nas obdarzali nas miłością i błogosławieństwami. Jednak czasem bywa tak, że sami nic nie dajemy. Módlmy się, by Pan pokazał nam, czy nie zdarzyło się nam być duchowymi złodziejami. Gdy będziemy pokutować i przestaniemy tak czynić, uzyskamy przebaczenie i doznamy radości z życia w Bożej obecności.

Do refleksji:

1. Jak wykorzystujesz swój czas?
2. Czego o Bogu dowiadujemy się z tego przykazania?

Apostoł Paweł napisał: Uważaj na siebie i na naukę, trwaj w nich! To bowiem czyniąc i siebie samego zbawisz, i tych, którzy cię słuchają.

- 1 Tymoteusza 4:16

Paweł pisze o zbawieniu i wielu z nas od razu zapewne uruchamia się skojarzenie z niebem. Tylko czy słusznie? Większość nauczania Chrystusa dotyczyło życia tu na ziemi (a nie po śmierci). Najlepszym przykładem mogą być Błogosławieństwa (czyli Kazanie na Górze) z piątego rozdziału Ew. Mateusza: Szczęśliwi pokorni, szczęśliwi pokój czyniący, itd. Wracając do Pawła – apostoł ostrzega Tymoteusza, by uważał na siebie samego i to, co głosi. Jego zalecenie brzmiało: trwaj w tym, co głosisz. Innymi słowy, żyj tym, co nauczasz. Każda inna postawa to hipokryzja, a tej mamy unikać bardziej niż czegokolwiek innego.

Takie konsekwentne postępowanie, praktyczne stosowanie nauczania Chrystusa w życiu prowadzi do budowania Królestwa Bożego tutaj na ziemi. To Boże marzenie – rozszerzanie Jego Królestwa pośród ludzi i przy współpracy z nimi. Paweł pisze, że realizując to Boże marzenie Tymoteusz uratuje (zbawi) i siebie i tych, którzy go słuchają. Uratuje, bowiem życie codziennie niesie ze sobą szereg pułapek i problemów. W codziennym szaleństwie warto pamiętać o przestrodze Pawła skierowanej do Tymoteusza.

Do refleksji:

1. Jak możemy uważać na siebie samych i na naukę?
2. Co rozumiesz pod pojęciem zbawienia?