Paweł i Barnaba powiedzieli: My także jesteśmy ludźmi, podobnie jak wy podlegamy cierpieniom. Nauczamy was, abyście odwrócili się od tych marności do Boga żywego, który stworzył niebo i ziemię, i morze, i wszystko, co w nich się znajduje.

Dzieje Apostolskie 14:15

Słowa te poprzedzone zostały uzdrowieniem przez Pawła i Barnabę człowieka cierpiącego na bezwład nóg. Reakcja świadków tego wydarzenia była natychmiastowa – uznali apostołów za Zeusa i Hermesa i pragnęli oddać im cześć. Równie zdecydowana była jednak postawa apostołów, którzy zwrócili ludziom uwagę na to, że tylko Bogu należy się cześć i uwielbienie. Lekcja dla nas? Naśladowcy Chrystusa całym swoim postępowaniem i słowami powinni wskazywać na Boga żywego.

Jak podatki i cła oddajemy nie dlatego, że lubimy to robić, tak cześć i szacunek okazujemy nie dlatego, że kochamy lub cenimy urzędników państwowych, ale dlatego, że cechą naśladowców Chrystusa jest to, że regulują wszystkie swoje należności.

Oddawajcie każdemu to, co mu się należy: komu podatek – podatek; komu cło – cło; komu szacunek – szacunek; komu cześć – cześć.
Rzymian 13:7