Człowiek pełza po ziemi albo też wznosi się na wyżyny w zależności od obranego toku rozumowania. „Jak niebiosa są wyższe niż ziemia” – mówi Stwórca do proroka – „tak moje drogi są wyższe niż drogi wasze i myśli moje niż myśli wasze”. Ludzie „wysokich lotów” podążają za Bożym tokiem myślenia i postępowania.

Izajasza 55:9

Bóg nie jest jak człowiek, by kłamał, nie jak syn ludzki, by się wycofywał. Czyż On powie coś, a nie uczyni tego, lub nie wykona tego, co oznajmił?

4 Mojżeszowa 23:19 (Biblia Tysiąclecia)

Gdybyś miał zrobić ogólną charakterystykę człowieka, jakie jego cechy byś wymienił? Czy znalazłyby się pośród nich prawdomówność i dotrzymywanie słowa, czy raczej coś innego? Niestety, kiedy rozejrzymy się wokół, widzimy wielu ludzi, którzy posługują się kłamstwem, by coś zdobyć lub by, na przykład, uniknąć kary. Często ludzie nie dotrzymują danych obietnic, gdy ich wypełnienie staje się niewygodne. Może sam już wielokrotnie padłeś ofiarą czyichś kłamstw, a może to ty jesteś tym, który wyprowadza innych w pole? Na ludziach niestety nie da się w 100% polegać. Jednak jest Ktoś, Kto nigdy cię nie zawiedzie! Ktoś, Kto gdy coś obiecuje, to zawsze dotrzymuje słowa. To Bóg. Jeżeli nie wierzysz, to zapoznaj się np. z historią ludu izraelskiego, a zobaczysz, że to prawda. Czytając Boże Słowo poszukaj obietnic, które Bóg dał swojemu ludowi, a potem poszukaj ich wypełnienia. A najlepiej zaufaj Bogu całkowicie i zobaczysz, że On zawsze mówi prawdę.

Do refleksji:

1. Czy potrafisz ufać Bogu bezgranicznie? Dlaczego?
2. Czy przekonałeś się już o tym, że Bóg zawsze mówi prawdę? Jeżeli tak, to w jakich sytuacjach?

Szczęśliwy, komu pomocą jest Bóg Jakuba, kto ma nadzieję w Panu, Bogu swoim.

Psalmów 146:5

Szczęście można definiować w różny sposób, rzadko jednak jest kojarzone z religijnością. Może i słusznie, bowiem to nie religijność jest źródłem szczęścia, ale życie z Bogiem i w społeczności z innymi ludźmi. Autor Psalmu pisze, że szczęśliwy jest ten, komu Bóg Jakuba udziela pomocy. Patriarcha Jakub wiele w życiu przeszedł. Zaczął bardzo źle – od oszukania swoich najbliższych (brata i ojca), jednak nie porzucił swojej nadziei i stopniowo jego życie zaczęło się zmieniać. Stał się szczęśliwym człowiekiem, przykładem i wzorem do naśladowania dla wielu pokoleń.

Do refleksji:

1. Jak rozumiesz wyrażenie „szczęśliwy, (…) kto ma nadzieję w Panu, Bogu swoim”?

Bóg swoje miłosierdzie na pokolenia i pokolenia zachowuje dla tych, co się Go boją.

Łukasza 1:50

Miłosierdzie Boże jest nad tymi, którzy się boją Boga. Dzisiaj modne jest traktowanie Stwórcy jak kolegi. Tymczasem Słowo Boże głosi: „…oddawajmy cześć Bogu tak, jak mu to miłe: z nabożnym szacunkiem i bojaźnią” oraz „…z bojaźnią i ze drżeniem zbawienie swoje sprawujcie” (Hebrajczyków 12:28-29; Filipian 2:12). Bojaźń, o której tu mowa nie jest strachem przed czymś złowrogim, nieprzychylnym człowiekowi; Bóg nie jest naszym wrogiem. Chodzi tu raczej o cześć oddawaną Stwórcy z głębokim szacunkiem i miłością.

Paweł i Barnaba pozostali tam dość długi czas i nauczali odważnie, ufni w Pana, który potwierdzał słowo swej łaski cudami i znakami, dokonywanymi przez ich ręce.

Dzieje Apostolskie 14:3

Czytamy tu o Pawle i Barnabie, że w Ikonium głosili Ewangelię z ufnością w Pana, który poświadczył jej prawdziwość znakami i cudami. Ewangelia nazwana jest tu nieprzypadkowo „słowem łaski”. Jest tak, bowiem zbawienie człowieka jest inicjatywą Boga, który ratuje grzeszników kierując się swą niezasłużoną przychylnością względem człowieka, czyli łaską. Łaska wyklucza jakiekolwiek zasługi. Nie można na nią nijak zasłużyć. Jest bezinteresownym darem Bożym.