„A gdy Daniel się dowiedział, że sporządzono to pismo, udał się do swojego domu, a miał w swym górnym pokoju okna otwarte w stronę Jeruzalemu i trzy razy dziennie padał na kolana, modlił się i wysławiał swojego Boga, jak to zwykle dotąd czynił”.

Księga Daniela 6:11 (Biblia Warszawska)

W czasach, kiedy żył prorok Daniel wprowadzono zakaz modlenia się do kogokolwiek innego oprócz ówcześnie panującego króla Dariusza. Ktokolwiek przekroczyłby ten nakaz, miał zostać wrzucony za karę do lwiej jamy. Dla wielu osób z pewnością nie miało to znaczenia, do kogo się modlą, jednak dla Daniela, który trzy razy dziennie padał na kolana i rozmawiał z Bogiem, nie było to obojętne. Nie wiemy, co przeżywał, słysząc ten rozkaz, ale wiemy, co zrobił. Nie ugiął się! Pozostał wierny Bogu, gdyż wiedział, komu jedynie należą się cześć i uwielbienie. Wiedział też, że potrzebuje modlitwy, aby żyć tak, jak Bóg tego od niego oczekiwał. Jaki był tego efekt? Co się z nim stało? Jesteś ciekaw? Przeczytaj 6. rozdział Księgi Daniela, a dowiesz się.

Poznając postać Daniela i jego najbliższych przyjaciół, możemy się wielu rzeczy od nich nauczyć. Tego, by nie ulegać presji otoczenia, nawet gdy jest bardzo silna, tego, by być wiernym Bogu niezależnie od okoliczności, by czytać Jego Słowo i modlić się. Ważne jest to, że Daniel był wierny Bogu już od bardzo młodego wieku. Poznajemy go najprawdopodobniej w momencie, gdy miał ok. 14 lat. Skoro on potrafił żyć zgodnie z Bożą wolą, w bardzo trudnych warunkach i w trudnych czasach, również ty możesz!

Do refleksji:

1. Pomyśl przez chwilę, w jaki sposób ty traktujesz modlitwę? Czy gdyby wprowadzono w naszym kraju taki rozkaz jak za czasów Daniela, modliłbyś się nadal, czy też ugiąłbyś się i robił to, co większość?
2. W jakich sytuacjach najtrudniej jest ci być wiernym i posłusznym Bogu? Dlaczego?

Bóg Nieba wzbudzi królestwo, które nigdy nie ulegnie zniszczeniu. Jego władza nie przejdzie na żaden inny naród. Zetrze i zniweczy ono wszystkie te królestwa, samo zaś będzie trwało na zawsze.

Daniela 2:44

Prorok Daniel dzięki objawieniu Bożemu wyjawił królowi Nabuchodonozorowi treść jego nocnego widzenia, przy czym tajemnica ta nie była dostępna dla okultystów babilońskich (2:27-30). Mąż Boży opisał wizję wielkiego posągu zbudowanego od góry do dołu z różnych, coraz mniej szlachetnych materiałów; na końcu ów posąg został rozbity przez kamień, który stał się wielką górą, obejmującą całą ziemię (2:31-35). Daniel wyjaśnił, że głową ze złota jest król babiloński, a po nim nastaną trzy inne królestwa, natomiast u krytycznego kresu czwartego mocarstwa, Bóg niebios ustanowi swe Królestwo, które zniszczy wszystkie wspomniane siły i niepodzielnie zapanuje na wieki (2:36-45).

Wtedy król wydał rozkaz, by sprowadzono Daniela i wrzucono do jaskini lwów. Król zwrócił się do Daniela i rzekł: Twój Bóg, któremu tak wytrwale służysz, uratuje cię.

Daniela 6:17

Bóg faktycznie ochronił Daniela przed żarłocznymi lwami. Gdy w tej samej lwiej jamie znaleźli się spiskowcy odpowiedzialni za intrygę przeciwko Danielowi, bardzo szybko poginęli. Przypomina to sytuację, w której te same wody, które były murem po obu stronach drogi dla Izraelitów, stały się przyczyną śmierci dla ścigających ich Egipcjan. Jeśli chodzi o wieczność, to „wie Pan, jak pobożnych wyrwać z doświadczenia, niesprawiedliwych zaś jak zachować na ukaranie w dzień sądu”. W Dniu Sądu Ostatecznego każde kolano zegnie się przed Panem Jezusem, lecz jedni pójdą do wiecznego szczęścia, a drudzy na wieczne zatracenie.

U Ciebie, Panie, sprawiedliwość, a u nas wstyd na twarzach, jak to jest dziś u nas.

Daniela 9:7

Daniel był człowiekiem pokładającym głęboką ufność w Bogu i Jego Słowie. To dzięki Słowu Bożemu zorientował się, że właśnie mija 70 lat od zniszczenia Jerozolimy (a Bóg zapowiedział, że Izraelici będą w niewoli przez 70 lat). Daniel uświadomił sobie własną bierność oraz bierność ludu Bożego – nie pokutowali, nie błagali Boga o zmianę swojego losu, ponieważ PRZYZWYCZAILI SIĘ do życia w niewoli. A Jezus powiedział, że przyszedł, aby dać nam życie w obfitości. Nie zadowalaj się duchową bylejakością, proś Chrystusa o życie w obfitości.

Do refleksji:

1. Jak często się modlisz?
2. Co utrudnia ci modlitwę?
3. Czy modlisz się własnymi słowami?