Jego bowiem dziełem jesteśmy, stworzeni w Chrystusie Jezusie do dobrych uczynków, do których przeznaczył nas Bóg, abyśmy w nich chodzili.

List Efezjan 2:10 (Biblia Warszawska)

Ile masz par butów? Czy wszędzie i przez cały rok chodzisz w tym samym obuwiu? Z pewnością nie! Zmieniasz je w zależności od tego, dokąd się udajesz. W czymś innym idziesz do szkoły, na boisko, a w czym innym do cioci na urodziny lub do kościoła. Jedni lubią się stroić i do każdego ubrania zakładać inne buty, a drudzy woleliby chodzić wszędzie w trampkach i najlepiej w ogóle ich nie zdejmować (co zresztą mogłoby się źle skończyć dla innych). Są jednak pewne „buty”, w których powinieneś chodzić przez cały czas i to do każdego możliwego miejsca, do którego się udajesz. Tymi „butami” są dobre uczynki. Jeżeli zaufałeś Panu Jezusowi, to musisz wiedzieć, że Pan Bóg przeznaczył cię do tego, abyś chodził w dobrych uczynkach, abyś zawsze i wszędzie okazywał Bożą miłość ludziom, abyś dobrze im czynił. Dlaczego? Bo to, co robisz, to jak się zachowujesz świadczy o tym, jakie wyznajesz wartości, w kogo wierzysz i komu służysz. Twoje dobre uczynki będą wskazywać na Pana Jezusa. Jeżeli jednak będziesz źle postępował, wówczas ludzie na pewno nie zauważą tego, że należysz do Boga. Jeżeli twoje słowa o tym, jaki jest Bóg nie będą integralne z tym, co robisz, to na pewno nikt się tak naprawdę nie zainteresuje twoją wiarą w Pana Jezusa. Ubierz więc już dzisiaj „buty” dobrych uczynków i nie zdejmuj ich do końca życia! :)

Do refleksji:

1. Czy masz problem z tym, aby chodzić w dobrych uczynkach? Dlaczego?
2. Czy jest coś, co możesz zrobić, aby inni widząc twoje życie i twoje zachowanie chwalili Boga za to, jaki On jest?

Uważajcie, aby nikt nie odpłacał złem za złe, zawsze usiłujcie czynić dobrze sobie nawzajem i wobec wszystkich!

1 Tesaloniczan 5:15

Tak łatwo przychodzi nam odpłacać złem za zło. Jeśli ktoś bliski, np. współmałżonek nas rani przykrym słowem lub gestem, nie oddawajmy pięknym za nadobne, lecz błogosławmy go. Gdy w reakcji na doznaną przykrość widzimy u siebie pierwsze oznaki rozdrażnienia, módlmy się, by Duch Święty zapanował nad naszym duchem. Pan wspomoże nas, byśmy nie popełnili głupstwa, którego byśmy potem gorzko żałowali.

Jesteśmy Jego dziełem, stworzeni w Chrystusie Jezusie dla dobrych czynów, które Bóg z góry przygotował, abyśmy je pełnili.

Efezjan 2:10

Miłosierny Bóg z miłości ożywia ludzi duchowo martwych dzięki dziełu dokonanemu przez Chrystusa (2:4-7). Zbawienie jest Bożym darem, dziełem łaski Bożej, której człowiek chwyta się przez wiarę, lecz nie jest ono zasługą człowieka ani jego uczynków (2:8, 9). Ludzie, którzy skorzystali już z tego daru, są nowym stworzeniem w Chrystusie i dziełem Boga, który przeznaczył ich do spełniania dobrych uczynków, bowiem prawdziwa wiara nie może się bez nich obejść (2:10).

Zaiste, nie ma na ziemi człowieka sprawiedliwego, który by tylko dobrze czynił i nie grzeszył.

Kaznodziei Salomona 7:20 (Biblia Warszawska)

Pomyśl o najlepszym człowieku jakiego znasz. O kimś, kto według ciebie zasługuje na określenie „dobry”. Być może, gdy patrzysz na tę osobę, wydaje ci się, że jest ona bez skazy, zawsze wie jak postąpić, co powiedzieć itp. A teraz porównaj siebie do tego człowieka. Jak wypadasz na jego tle? Kiepsko? To wyobraź sobie, że on również grzeszy i nie można o nim powiedzieć, że jest sprawiedliwy. Dlaczego? Ponieważ Biblia wyraźnie mówi, że nie ma nikogo, kto by dobrze czynił. Każdy człowiek, nawet najlepszy z najlepszych, potrzebuje przebaczenia grzechów. Tego samego potrzebujesz rownież ty. Czy prosiłeś już, by Jezus Chrystus ci przebaczył? Czy masz z Nim osobistą relację? Jeżeli nie, to zachęcam, byś nad tym pomyślał i coś w tym kierunku zrobił.

Do refleksji:

1. Dlaczego ludzie marnie wypadają, gdy porównują się z Bogiem?
2. Do czego jest nam potrzebne przebaczenie grzechów i osobista relacja z Jezusem Chrystusem?
3. W jaki sposób można nawiązać relację z Jezusem?

Cokolwiek czynicie, z duszy czyńcie jako dla Pana, a nie dla ludzi.

List do Kolosan 3:23 (Biblia Warszawska)

Biblia zachęca nas do tego, byśmy jedni drugim okazywali miłość, pomagali sobie nawzajem, nosili brzemiona innych itp. Wiele osób stara się tak czynić, może również ty. Niestety często jest tak, że ludzie zapominają o tym, dlaczego powinni tak postępować. Niektórzy prześcigają się w dobrych uczynkach, aby się ludziom przypodobać, aby inni ich chwalili, aby uważali ich za dobroczyńców i aby było o nich głośno. Taka postawa może doprowadzić do pychy, a to już nie jest nic dobrego. Pan Bóg przypomina nam o właściwej motywacji. Cokolwiek czynimy, mamy to czynić dla Niego, a nie po to, żeby się innym przypodobać. Jeżeli więc następnym razem przyjdzie ci ochota zrobić coś, aby się pochwalić przed innymi, jakim dobrym człowiekiem jesteś, przypomnij sobie ten werset.

Do refleksji:

1. Co możesz dobrego uczynić dla Pana Boga?
2. Dlaczego tak łatwo jest zapomnieć o właściwej motywacji do robienia dobrych rzeczy?