Posłuchajcie uważnie tego, co wam powiem: Syn Człowieczy będzie wydany w ręce ludzi. Lecz oni nie pojęli, o co chodzi. Sens tych słów był dla nich niejasny, tak by go nie dostrzegli; a o to, co miał na myśli, nie mieli odwagi zapytać. Zaczęła ich natomiast nurtować myśl, kogo z nich można by uznać za większego.

Łukasza 9:44-46

To klasyczny przykład jak sprawy bliskie Chrystusowi wcale nie koniecznie są ważne dla Jego naśladowców. A w dodatku to, co dotyczy nas tak często, bierze górę nad tym, co dotyczy Jego.

Podchwytliwe pytania wcale nie są domeną współczesnych dziennikarzy.

Gdy Jezus stamtąd wyszedł, znawcy Prawa i faryzeusze zaczęli Go gwałtownie atakować i zadawać wiele podchwytliwych pytań. Czyhali w ten sposób na jakąś Jego wypowiedź, która mogłaby im posłużyć za podstawę do oskarżeń. (Łukasza 11:53-54)

Takie postępowanie to domena ludzi szukających „kija, którym można uderzyć”. Ani zawodowcom, ani zwyczajnym ludziom chwały ono nie przynosi.

Od nas samych zależy, czy słuchanie jest dla nas doświadczeniem ubogacającym, czy też zubożającym.

Uważajcie więc, jak słuchacie; gdyż temu kto ma będzie dodane, temu zaś, który nie ma, zostanie odebrane nawet to, co sądzi, że ma.

Dobrze słuchamy, zyskujemy. Źle słuchamy, tracimy.

Łukasza 8:18

Fakt przynależności do grupy uznawanej za religijną elitę wcale nie musi oznaczać, że dana osoba poważnie traktuje Boże plany względem siebie.

Faryzeusze jednak oraz znawcy Prawa zlekceważyli Boży plan względem siebie, ponieważ nie dali się przez niego [Jana] ochrzcić.

Stosunek do chrztu wyrazem lekceważenia Bożego Planu względem siebie?

Łukasza 7:30

Odpowiadając słowami

Idźcie powiadomcie Jana o tym, co zobaczyliście i usłyszeliście: niewidomi odzyskują wzrok, chromi chodzą… ubogim zwiastowana jest dobra nowina”,

Jezus pokazuje, że przytoczenie faktów i pozwolenie, aby pytający sami je zinterpretowali bywa najlepszym sposobem rozwiewania wątpliwości.

Łukasza 7:22