Jeśli znosicie karanie, to Bóg obchodzi się z wami jak z synami; bo gdzie jest syn, którego by ojciec nie karał?

List do Hebrajczyków 12:7 (Biblia Warszawska)

Czy zastanawiałeś się kiedyś nad tym, dlaczego tak jest, że często tym, którzy Bogiem w ogóle się nie interesują „wszystko” jakoś łatwiej się układa, że mają prostsze życie, a ty masz ciągle pod górkę? Że ciągle masz problemy pomimo tego, że chcesz w swoim życiu naśladować Jezusa Chrystusa? Jeżeli tak jest, to może ten werset zachęci cię do tego, by się nie poddawać. Słowo Boże mówi, że jeżeli napotykasz w życiu trudności, a może nawet kary, to jest to sposób, w jaki Pan Bóg chce cię wychować, ukształtować na właściwą osobę. Podobnie jest w normalnej rodzinie. Rodzice często muszą czegoś zabraniać albo nawet stosować kary, by uchronić dziecko przed niebezpieczeństwami czy też nauczyć go, jak ma postępować. Gdy to robią, gdy mądrze karzą swoje dzieci, tak naprawdę pokazują, że je kochają. Jeżeli więc w swoim życiu doświadczasz tego, że Pan Bóg cię dyscyplinuje, to pamiętaj, że obchodzi się z tobą jak ze swoim dzieckiem, które kocha. On chce z ciebie ukształtować naprawdę wspaniałą osobę, która będzie swoim życiem oddawała Jemu chwałę.

1. W jakich sytuacjach najtrudniej jest ci pamiętać o tym, że próby, które przechodzisz mają cię ukształtować?
2. Jak myślisz, czy każde „karanie” zsyła na ciebie Pan Bóg? A może czasem jest ono konsekwencją twojego postępowania, złych wyborów?

Gdy was wybawię, będziecie błogosławieństwem. Nie lękajcie się, niech wasze ręce nabiorą siły!

Zachariasza 8:13

Ta myśl powraca w Słowie Bożym niczym bumerang. Bóg powołuje ludzi i obdarza swoim błogosławieństwem nie po to, by grzali się w cieple Jego łaski, ale by byli błogosławieństwem dla innych. Jezus w swojej przypowieści mówił o domu, który ma być zapełniony, a apostoł Paweł pisał: „Bóg pragnie, by wszyscy ludzie zostali zbawieni i doszli do poznania prawdy” (1 Tymoteusza 2:4). Tylko czy my podzielamy te Boże pragnienia?

Do refleksji:

1. Jacy ludzie są dzięki Twojej postawie odbiorcami Bożego błogosławieństwa?
2. Jak możesz stać się błogosławieństwem dla innych? Co konkretnie możesz zrobić?

Wy, ojcowie, nie pobudzajcie do gniewu waszych dzieci, lecz wychowujcie je stosując karcenie i napominanie Pańskie!

Efezjan 6:4

Rodzice powinni z miłością traktować swe dzieci. Bardzo ważne jest utrzymywanie naszych pociech w karności, lecz przy poszanowaniu ich godności. Słowo Boże nie popiera reform, w myśl których nie wolno będzie stosować kar cielesnych czy innych form karcenia. Z drugiej strony Biblia nie pochwala krzywdzenia, brutalnego bicia, poniżania ani ranienia uczuć dziecka.

Do refleksji:

1. Co sądzisz na temat form karcenia dzieci?

Ten, który rozpoczął w was dobre dzieło, będzie je pełnił aż do dnia Chrystusa Jezusa.

Filipian 1:6

Przygotowując się do jednego ze spotkań z rodzicami, przeprowadziliśmy ankietę wśród nastolatków, dotyczącą ich relacji z rodzicami. Jedno z pytań brzmiało: Czy rodzice cię chwalą? Połowa nastolatków odpowiedziała negatywnie. Bo też za co ich chwalić? Ciągłe humory, niezadowolenie, kłótliwość, lenistwo – prawie wszyscy doświadczamy tych problemów na co dzień.

Jednak niedobrze jest koncentrować się na tym co jeszcze jest do zrobienia, nie doceniając tego, co dziecko już osiągnęło. Nie czekajmy, aż zachowanie nastolatka będzie doskonałe. Jeśli ma problem z odrobieniem zadań domowych, zachęć je, pokazując jak wiele już zrobiło, zamiast wytykać ile ma do zrobienia. Może denerwuje cię, jak odwleka wykonanie obowiązków domowych, pomyśl jednak, jak wiele nauczyłeś go w ciągu ostatnich lat. Powinniśmy chwalić kroki postawione we właściwym kierunku, nawet jeśli cel jeszcze nie został osiągnięty. Wszyscy jesteśmy „w drodze” i potrzebujemy zachęty, by iść dalej.

Parafrazując słowa Pawła:

Zachęcam was, nie rezygnujcie, gdyż Bóg wciąż nad wami pracuje.

Do refleksji:

1. Co nas powstrzymuje przed chwaleniem dzieci?

Synu mój, słuchaj pouczenia swojego ojca i nie odrzucaj nauki swojej matki. 

Przypowieści Salomona 1:8 (Biblia Warszawska) 

W wieku kilkunastu lat trudno jest słuchać dorosłych – rodziców, opiekunów czy nauczycieli. Zazwyczaj w tym okresie chce się żyć po swojemu. Robić to, co samemu uważa się za słuszne, przyjaźnić się z tymi osobami, które się samemu wybrało, chodzić własnymi drogami. Myślę, że wiesz coś na ten temat, prawda? :) Może patrzysz na dorosłych jak na „minioną epokę”, która mało co wie o życiu, nie mówiąc już o modzie czy o postępie techniki. Niezależnie jednak od tego, czy twoi rodzice lub opiekunowie są według ciebie „na czasie” czy nie, Bóg chce, abyś ich słuchał. Abyś wprowadzał w życie dobre rady matki, ojca lub opiekuna. Wierz mi, oni naprawdę dużo wiedzą. Posłuchaj ich uważnie.  

PS. Pomimo tego, że werset skierowany jest do „syna”, jego treść dotyczy również „córek”! :) 

Do refleksji:

1. Czy lubisz słuchać rodziców, opiekunów? Dlaczego tak lub dlaczego nie?
2. Czy jest coś (pomyśl dłużej), czego możesz się od nich nauczyć?