Gniewajcie się, lecz nie grzeszcie; niech słońce nie zachodzi nad gniewem waszym.

List do Efezjan 4:26 (Biblia Warszawska)

Gniew – problem, który dotyka chyba wszystkich ludzi na świecie, a już na pewno nastolatków. W okresie nastoletnim jest się szczególnie podatnym na zmiany nastroju z powodu tego, że ktoś ci coś powiedział lub zrobił, albo nie zrobił tego, czego oczekiwałeś. Zastanów się przez moment, kiedy ostatnio, i z jakiego powodu, byłeś zirytowany, rozdrażniony czy wzburzony? Jak myślisz, czy takie uczucie jest grzechem? Z powyższego fragmentu wynika, że gniew sam w sobie nie jest zły, problemem jest raczej to, co pod wpływem tego uczucia robimy lub mówimy.

Często, gdy ludzie są wzburzeni, rzucają w innych obraźliwymi słowami, przekleństwami, a czasem dochodzi nawet do rękoczynów. Niektórzy pod wpływem takich emocji zamykają się w sobie, obrażają się lub milczą, ale w ich sercu rodzi się poczucie krzywdy, złość, czasem nienawiść. Pan Bóg jednak nie chce, abyś postępował w taki sposób. On zaleca ci, abyś sprawy związane z gniewem załatwił przed skończeniem dnia. Może to oznaczać, że będziesz musiał komuś wybaczyć, przeprosić lub porozmawiać z tą osobą o sytuacji, która wam się wydarzyła. Jeżeli problem jest poważniejszy, może oznaczać, że musisz prosić Boga, nawet wiele razy o to, aby pomógł ci wybaczyć komuś, kto cię skrzywdził. Generalnie jednak pamiętaj o tym, żeby nie odkładać takich spraw na później.

Do refleksji:

1. Co najczęściej powoduje u ciebie wybuchy gniewu? Jak sobie z nimi radzisz?
2. Jak możesz zastosować w życiu radę, zawartą w dzisiejszym fragmencie?

Nie przeznaczył nas Bóg, abyśmy zasłużyli na gniew, ale na osiągnięcie zbawienia przez Pana naszego Jezusa Chrystusa.

1 Tesaloniczan 5:9

Apostoł Paweł zaleca nam, byśmy się nie smucili jak ludzie pozbawieni nadziei, lecz gorąco wierzyli w zmartwychwstanie umarłych i przemienienie tych, którzy dożyją powrotu Chrystusa (4:13-18). Dzień Pański przyjdzie w najmniej oczekiwanej dla świata chwili, lecz wierni nie będą niemile zaskoczeni, o ile zachowają czujność, wiarę, nadzieję i miłość (5:1-8). Bóg przeznaczył swój lud na osiągnięcie zbawienia przez Chrystusa, dlatego mamy się napominać i zachęcać do czujności (5:9-11). Powinniśmy szanować i kochać swoich przełożonych w Kościele, w którym ma panować zgoda i gdzie powinno się udzielać wsparcia duchowego osobom słabszym oraz wyświadczać dobro współwyznawcom i obcym ludziom (5:12-15). Mamy zawsze się radować i stale się modlić, za wszystko dziękując Bogu, nie gasząc Ducha i nie lekceważąc proroctw, zachowując po sprawdzeniu tylko to, co dobre i unikając wszystkiego, co ma choćby pozór zła (5:16-22).

Gniewajcie się, a nie grzeszcie: niech nad waszym gniewem nie zachodzi słońce!

Efezjan 4:26

Apostoł Paweł wzywa chrześcijan, by nie żyli na sposób pogański, lecz stali się nowymi ludźmi stosownie do sprawiedliwości i świętości prawdy (4:17-24). Następnie podaje praktyczne przykazania do zastosowania w życiu codziennym; na przykład zaleca prawdomówność, uczciwość, unikanie gniewu i rujnującej mowy oraz chętne przebaczanie (4:25-32). W kolejnych słowach nawołuje nas do przejawiania miłości wzorowanej na Bogu i Chrystusie (5:1, 2).

Zaprzestań gniewu i porzuć zapalczywość; nie oburzaj się: to wiedzie tylko ku złemu.

Psalmów 37:8

Dawid poucza nas, że nie powinniśmy gniewać się na widok bezbożnych, którym dobrze się powodzi; ponadto nie byłoby mądrze im zazdrościć (w. 1). Tacy ludzie nie mają przyszłości (w. 2). Psalmista wyjaśnia, że naszym zadaniem jest pokładanie ufności w Bogu, dobre postępowanie oraz dochowanie wierności (w. 3). Następne wersety zapewniają, że radosne służenie Panu i poleganie na Nim będzie nagrodzone (ww. 4-6). Lepiej zdać się na Boga i w Nim pokładać nadzieję niż gniewać się na niegodziwych, których – w przeciwieństwie do wiernych – czeka marny los (ww. 7-9).

Gniew Jego bowiem trwa tylko przez chwilę, a Jego łaskawość – przez całe życie. Płacz nadchodzi z wieczora, a rankiem okrzyki radości.

Psalmów 30:6

Dawid doświadczył tego, że Stwórca jest przede wszystkim Bogiem wielkiej łaskawości. Najwyższy nie jest głównie Bogiem wywierającym gniew, choć na pewno gniew Boży zwraca się przeciwko wszelkiej nieprawości i bezbożności ludzi. Wiekuisty okazuje swą dobroć przebaczając grzesznikom i ratując ich od wiecznej śmierci. Nikt z nas nie zasługuje na zbawienie, lecz dzięki niezasłużonej przychylności Boga wielu z nas, zamiast gniewu Bożego, otrzyma życie wieczne.