Gniewajcie się, lecz nie grzeszcie; niech słońce nie zachodzi nad gniewem waszym.

List do Efezjan 4:26 (Biblia Warszawska)

Gniew – problem, który dotyka chyba wszystkich ludzi na świecie, a już na pewno nastolatków. W okresie nastoletnim jest się szczególnie podatnym na zmiany nastroju z powodu tego, że ktoś ci coś powiedział lub zrobił, albo nie zrobił tego, czego oczekiwałeś. Zastanów się przez moment, kiedy ostatnio, i z jakiego powodu, byłeś zirytowany, rozdrażniony czy wzburzony? Jak myślisz, czy takie uczucie jest grzechem? Z powyższego fragmentu wynika, że gniew sam w sobie nie jest zły, problemem jest raczej to, co pod wpływem tego uczucia robimy lub mówimy.

Często, gdy ludzie są wzburzeni, rzucają w innych obraźliwymi słowami, przekleństwami, a czasem dochodzi nawet do rękoczynów. Niektórzy pod wpływem takich emocji zamykają się w sobie, obrażają się lub milczą, ale w ich sercu rodzi się poczucie krzywdy, złość, czasem nienawiść. Pan Bóg jednak nie chce, abyś postępował w taki sposób. On zaleca ci, abyś sprawy związane z gniewem załatwił przed skończeniem dnia. Może to oznaczać, że będziesz musiał komuś wybaczyć, przeprosić lub porozmawiać z tą osobą o sytuacji, która wam się wydarzyła. Jeżeli problem jest poważniejszy, może oznaczać, że musisz prosić Boga, nawet wiele razy o to, aby pomógł ci wybaczyć komuś, kto cię skrzywdził. Generalnie jednak pamiętaj o tym, żeby nie odkładać takich spraw na później.

Do refleksji:

1. Co najczęściej powoduje u ciebie wybuchy gniewu? Jak sobie z nimi radzisz?
2. Jak możesz zastosować w życiu radę, zawartą w dzisiejszym fragmencie?

1 Tesaloniczan 5:9

Apostoł Paweł zaleca nam, byśmy się nie smucili jak ludzie pozbawieni nadziei, lecz gorąco wierzyli w zmartwychwstanie umarłych i przemienienie tych, którzy dożyją powrotu Chrystusa (4:13-18). Dzień Pański przyjdzie w najmniej oczekiwanej dla świata chwili, lecz wierni nie będą niemile zaskoczeni, o ile zachowają czujność, wiarę, nadzieję i miłość (5:1-8). Bóg przeznaczył swój lud na osiągnięcie zbawienia przez Chrystusa, dlatego mamy się napominać i zachęcać do czujności (5:9-11). Powinniśmy szanować i kochać swoich przełożonych w Kościele, w którym ma panować zgoda i gdzie powinno się udzielać wsparcia duchowego osobom słabszym oraz wyświadczać dobro współwyznawcom i obcym ludziom (5:12-15). Mamy zawsze się radować i stale się modlić, za wszystko dziękując Bogu, nie gasząc Ducha i nie lekceważąc proroctw, zachowując po sprawdzeniu tylko to, co dobre i unikając wszystkiego, co ma choćby pozór zła (5:16-22).

Gniewajcie się, a nie grzeszcie: niech nad waszym gniewem nie zachodzi słońce!

Efezjan 4:26

Apostoł Paweł wzywa chrześcijan, by nie żyli na sposób pogański, lecz stali się nowymi ludźmi stosownie do sprawiedliwości i świętości prawdy (4:17-24). Następnie podaje praktyczne przykazania do zastosowania w życiu codziennym; na przykład zaleca prawdomówność, uczciwość, unikanie gniewu i rujnującej mowy oraz chętne przebaczanie (4:25-32). W kolejnych słowach nawołuje nas do przejawiania miłości wzorowanej na Bogu i Chrystusie (5:1, 2).

Zaprzestań gniewu i porzuć zapalczywość; nie oburzaj się: to wiedzie tylko ku złemu.

Psalmów 37:8

Dawid poucza nas, że nie powinniśmy gniewać się na widok bezbożnych, którym dobrze się powodzi; ponadto nie byłoby mądrze im zazdrościć (w. 1). Tacy ludzie nie mają przyszłości (w. 2). Psalmista wyjaśnia, że naszym zadaniem jest pokładanie ufności w Bogu, dobre postępowanie oraz dochowanie wierności (w. 3). Następne wersety zapewniają, że radosne służenie Panu i poleganie na Nim będzie nagrodzone (ww. 4-6). Lepiej zdać się na Boga i w Nim pokładać nadzieję niż gniewać się na niegodziwych, których – w przeciwieństwie do wiernych – czeka marny los (ww. 7-9).

Gniew Jego bowiem trwa tylko przez chwilę, a Jego łaskawość – przez całe życie. Płacz nadchodzi z wieczora, a rankiem okrzyki radości.

Psalmów 30:6

Dawid doświadczył tego, że Stwórca jest przede wszystkim Bogiem wielkiej łaskawości. Najwyższy nie jest głównie Bogiem wywierającym gniew, choć na pewno gniew Boży zwraca się przeciwko wszelkiej nieprawości i bezbożności ludzi. Wiekuisty okazuje swą dobroć przebaczając grzesznikom i ratując ich od wiecznej śmierci. Nikt z nas nie zasługuje na zbawienie, lecz dzięki niezasłużonej przychylności Boga wielu z nas, zamiast gniewu Bożego, otrzyma życie wieczne.

To głupota prowadzi człowieka na manowce, a potem jego serce wybucha gniewem na Pana.

Przypowieści Salomona 19:3 (Biblia Warszawska)

Ludzie często robią różne głupie rzeczy. To może być małe kłamstewko, drobna kradzież, picie alkoholu, palenie papierosów, próbowanie narkotyków, szukanie szczęścia w związkach pozamałżeńskich itp. Na początku wszystko może wydawać się całkiem niewinne i nawet zabawne. Jednak później, gdy pojawi się np. jakaś choroba, zerwane relacje z innymi lub nieszczęście, które są bezpośrednią przyczyną ich zachowania, ludzie bardzo często zwalają winę na Pana Boga. Oskarżają Go, wściekają się na Niego, bluźnią Mu. Nie potrafią się przyznać do tego, że sami zawinili. A jak jest z Tobą? Czy też dajesz się czasem „prowadzić” głupocie, a później za swoje nieszczęścia oskarżasz Boga? Lepiej przestań tak robić, bo to nie doprowadzi cię do niczego dobrego.

Z dzisiejszego fragmentu zapamiętaj sobie dwie rady:

1. Zanim coś zrobisz, pomyśl, czym to się może skończyć? Jeżeli nie wiesz, to proś Boga o mądrość.
2. Jeżeli już zrobisz coś głupiego, to przyznaj się do błędu i poproś Boga o przebaczenie, a nie oskarżaj Go o coś, za co sam ponosisz odpowiedzialność.

Do refleksji:

1. Na jakie „manowce” może sprowadzić człowieka głupota?
2. Co możesz robić, żeby mądrze postępować?

Czy Bóg zapomniał o litości, czy w gniewie powstrzymał swoje miłosierdzie?

Psalmów 77:10

Autor Psalmu 77 stawia trzy bardzo ważne pytania: (1) Czy Bóg odrzuca na wieki? (2) Czy skończył się czas Bożej łaski? oraz (3) Czy Bóg przestał być miłosierny? Gdy przeżywamy trudne chwile, wydaje nam się, ze odpowiedź na te pytania brzmi: TAK. Jednak warto pamiętać słowa pewnej prostej piosenki:

Bóg jest dziś taki sam,
On jest wciąż taki sam,
Jeśli wczoraj miał moc,
To i dzisiaj ją ma.
Słyszy Twoje modlitwy,
Problemy Twe zna,
Nie poddawaj się więc,
Bóg odpowiedź Ci da.

Do refleksji:

1. Jak radzisz sobie ze swoimi wątpliwościami?

Wy, ojcowie, nie pobudzajcie do gniewu waszych dzieci, lecz wychowujcie je stosując karcenie i napominanie Pańskie!

Efezjan 6:4

Rodzice powinni z miłością traktować swe dzieci. Bardzo ważne jest utrzymywanie naszych pociech w karności, lecz przy poszanowaniu ich godności. Słowo Boże nie popiera reform, w myśl których nie wolno będzie stosować kar cielesnych czy innych form karcenia. Z drugiej strony Biblia nie pochwala krzywdzenia, brutalnego bicia, poniżania ani ranienia uczuć dziecka.

Do refleksji:

1. Co sądzisz na temat form karcenia dzieci?

Głupi ujawnia całą swoją porywczość, lecz mądry w końcu ją uśmierza.

Przypowieści Salomona 29,11

Niektórzy sądzą, że kontrolowanie gniewu polega na tym, że należy gniew zignorować, zdusić, udać, że go nie ma. Niestety, to tak nie działa. Inni sądzą, że jedynym sposobem na pozbycie się gniewu jest dać mu ujście. To jednak też nie wydaje się być dobrym rozwiązaniem, gdyż każdy wybuch gniewu jest przejawem egoizmu i najczęściej rani innych.

Co zrobić, by nauczyć dzieci właściwie zarządzać swoimi emocjami, szczególnie tymi najbardziej „wybuchowymi”? Jak wyposażyć je w umiejętność kontrolowania swoich emocji, bez zaprzeczania im i bez krzywdzenia innych?

Kluczową sprawą jest nauczyć dzieci zatrzymać się i wycofać z sytuacji powodującej narastanie gniewu, po to, by ochłonąć i wrócić do rozwiązania problemu z większą samokontrolą. Gdy widzisz, że złość zaczyna panować nad dzieckiem, przerwij rozmowę. Odeślij je gdzieś, gdzie będzie mogło ochłonąć – konsekwentnie odmawiaj dalszej dyskusji, dopóki nie zapanuje nad gniewem. Jeśli dasz się wciągnąć w rozmowę zagniewanemu dziecku, prawdopodobnie sam zapłoniesz gniewem i wojna gotowa. Nie pozwól, by złość dominowała w waszych relacjach.

Do refleksji:

1. Jak sobie radzisz z własnym gniewem w relacjach ze współmałżonkiem i z dziećmi?
2. Co ci pomaga? Co stanowi szczególną trudność?

Uleczę ich niewierność i umiłuję ich z serca, bo gniew mój odwrócił się od nich.

To, co naprawdę zdumiewa w Bogu Biblii to fakt, że to On podejmuje inicjatywę, by szukać człowieka. Bóg posłał Mojżesza, by ratował swoich ziomków. Bóg posłał Chrystusa, by ratował cały świat. Bóg posyła Swojego Ducha, by zmieniać życie tych, którzy Go kochają. Bóg jest Bogiem paradoksów!

Drogi Boże – dziękuję Ci za Twoją wielką miłość i troskę o nas. Nie umiem jej docenić, ale z serca dziękuję!

Do refleksji:

1. Co oznacza, że Bóg „uleczy naszą niewierność”? Co rozumiesz pod tym pojęciem?