Oto Pan Bóg przychodzi z mocą i ramię Jego dzierży władzę. Oto Jego nagroda z Nim idzie i przed Nim Jego zapłata.

Izajasza 40:10

Wiekuisty jest pokazany jako Bóg przychodzący z mocą i nagrodą. Izrael po długich latach niewoli miał doznać wybawienia od Stwórcy, który nagrodził swój lud przywróceniem mu kraju oraz odnowieniem wielbienia Boga. W Księdze Apokalipsy podobnie ukazano Chrystusa: „A oto przychodzę rychło, a zapłata moja jest ze mną, abym oddał każdemu według uczynków jego” (22:12, BG). Wraz z powtórnym przyjściem Chrystusa spłyną na lud Nowego Przymierza cudowne dobrodziejstwa. Jeśli czasami czujemy się utrudzeni, pomyślmy o przyszłej nagrodzie, która czeka wszystkie dzieci Boże.

Bóg ujął się za sługą swoim, Izraelem, pomny na miłosierdzie swoje.

Łukasza 1:54

Maria, matka Pana Jezusa jako Człowieka, uwielbia w tych Słowach Stwórcę za to, że jest Bogiem miłosierdzia, który ujął się za Izraelem. Wszechmogący sprawiał, że w historii narodu izraelskiego spotykały ten lud różne nieszczęścia i katastrofy, lecz po okresach trudnych, następowała dzięki Panu odnowa Izraela i jego wybawienie. W I wieku przyszedł do Izraela obiecany i od wieków oczekiwany Mesjasz, który miał się później stać światłością pogan. Był to najwyższy wyraz miłosierdzia Bożego. Czy cenisz to, czego dokonał Wiekuisty przez swego Syna, czy też jest to dla ciebie przebrzmiałą historią?

Ja jestem Pan, twój Bóg, Święty Izraela, twój Zbawca.

Izajasza 43:3

Warto zastanowić się przez chwilę co Izraelici rozumieli przez słowo Zbawca. Dla nas Zbawiciel jest synonimem ratunku przed śmiercią do życia wiecznego w niebie. Jednak idea życia po śmierci w niebie nie pojawia się szczególnie często na kartach Starego Testamentu. Dla Izraelitów Zbawca/Zbawiciel był kimś, kto wspierał w przeciwnościach i pomagał stawiać czoło wyzwaniom tamtych czasów. Czy dla Ciebie Bóg też jest towarzyszem w zmaganiach z codziennością? Czy razem z nim rozpoczynasz każdy dzień?

Usuńcie bogów obcych spośród was i zwróćcie serca wasze ku Panu, Bogu Izraela.

Jozuego 24:23

Izraelici mieli usunąć spośród siebie wszystkie bożki i skłonić swe serca do służenia wyłącznie Bogu Jahwe. Do tego zobowiązali się w ramach odnowienia przymierza ze Stwórcą. Skoro oddaliśmy swoje życie Jezusowi, nie oglądajmy się już na to, co bezbożne, świeckie i co mogłoby was sprowadzić z wąskiej drogi prowadzącej do życia. Nie wracajmy do starych, złych zwyczajów i praktyk. Niech nic w naszym życiu nie będzie konkurencją dla Boga, lecz służmy Mu z całego serca, całym umysłem, z całej siły i z całej duszy.

Potem się nawrócą synowie Izraela i będą szukać Pana Boga swego i króla swego, Dawida; z drżeniem pospieszą do Pana, do Jego dóbr u kresu dni.

Izraelici mieli po okresie odstępstwa powrócić do Boga, w bojaźni szukając Jego dobroci. Gdy dzisiaj ktoś oddalił się od Boga, musi okazać serdeczny żal z powodu grzechu, wyrzec się go, szczerze zobowiązać się do porzucenia go i do kroczenia drogą posłuszeństwa Chrystusowi. Nie wystarczy zrozumieć, że grzech jest czymś złym, choć jest to bardzo ważne.

Trzeba także emocjonalnie przyjąć nauczanie Biblii na temat grzechu (okazać żal z powodu grzechu i znienawidzić go). Ponadto niezbędna jest osobista decyzja, by odwrócić się od niego (wyrzec się grzechu, podjąć decyzję woli polegającą na porzuceniu go i postanowieniu prowadzenia życia posłusznego Chrystusowi).