To zaś powinniście czynić: Mówcie prawdę jeden drugiemu.

Księga Zachariasza 8:16 a (Biblia Warszawska)

Jakże często i szybko kłamstwo wychodzi z ludzkich ust. Potrafimy je także łatwo usprawiedliwiać: „Skłamałem, żeby jej nie było przykro” albo: „Wcale nie skłamałem, nie powiedziałem tylko całej prawdy, chciałem, żeby mógł spokojnie spać w nocy” itp. Potrafimy również kłamstwa wybielać, mówiąc, że to jest dobre, że tak będzie lepiej. Biblia jednak nie mówi, że raz możemy oszukiwać, a innym razem nie. Mówi jasno: „Mówcie prawdę jeden drugiemu”. Nie tylko wtedy, kiedy jest to wygodne i proste, ale zawsze. Nie zapominaj jednak o tym, że prawda ma być mówiona z miłością, a nie po to, żeby kogoś obrazić, wyśmiać czy pokazać, że to ty jesteś lepszy.

Do refleksji:

1. Kiedy, w jakich sytuacjach najczęściej kłamiesz? Dlaczego?
2. W jaki sposób możesz powiedzieć komuś prawdę pomimo tego, że jest ona bardzo trudna?

Kto pilnuje swoich ust i swojego języka, uchroni swoją duszę od niejednego niebezpieczeństwa.

- Przypowieści Salomona 21:23

Język może leczyć, ale również ranić. Niestety częściej rani, szczególnie wtedy, gdy zdarza się to, o czym mówią znane nam słowa: „Język lata, wciąż lata jak łopata”, czyli gdy nie kontroluje się tego, co i kiedy się mówi. Z pewnością wiesz, do czego mogą doprowadzić fałszywe oskarżenia, plotki, kłamstwa. Już pewnie nie raz tego doświadczyłeś. Takie słowa nie tylko niszczą osobę, o której źle się mówi, ale w końcu zwracają się też przeciw mówiącemu.

Kiedy używasz języka do złych rzeczy, to musisz być świadomy tego, że popełniasz grzech. Poza tym, gdy będziesz kłamać, ludzie przestaną Ci ufać, zaczną się odwracać od Ciebie i z pewnością też nie zostawią na Tobie „suchej nitki”. To tylko niektóre rzeczy wynikające z braku kontroli języka. Strzeż więc swoich ust, abyś jednocześnie mógł uchronić siebie od wielu niebezpieczeństw.

Do refleksji:

1. Czy potrafisz kontrolować to, co mówisz?
2. W jaki sposób sobie z tym radzisz?
3. Co robisz, gdy kogoś zranisz swoimi słowami?

Nie ma stworzenia, które by było przed Nim niewidzialne, przeciwnie, wszystko odkryte i odsłonięte jest przed oczami Tego, któremu musimy zdać rachunek.

- Hebrajczyków 4:13

Wybiórczy przegląd postaci biblijnych: Adam i Ewa, Kain, Aaron, Saul, Dawid i Batszeba, Ananiasz i Safira. Co łączy tych ludzi a co odróżnia?

1. Ewa, matka wszystkich żyjących. Wyciąga rękę po zakazany owoc, w tle słyszy podszepty, że jak tylko zerwie i skosztuje, będzie jak Bóg. Zrywa i je. Nie miała wtedy Hebrajczyków 4:13, ale czy to ją usprawiedliwia?
2. Kain, syn Adama i Ewy. W napadzie szału i zazdrości wyprowadza swojego brata Abla na pole i zabija potężnym ciosem w głowę. Bogu tłumaczy później, że nie wie gdzie jest Abel, bo przecież nie jest jego niańką.
3. Aaron, przywódca Izraela podczas chwilowej nieobecności Mojżesza. Ugina się pod presją ogółu i pozwala na zrobienie cielca, któremu Izraelici zaczynają oddawać cześć. Zabrakło kota, myszy harcują?
4. Saul, pierwszy król Izraela. Traci Boże błogosławieństwo i czuje nadchodzący koniec. Choć wie, że Bóg surowo zakazał jakichkolwiek kontaktów z mocami ciemności, idzie nocą do wróżki, by dowiedzieć się czy Bóg da mu zwycięstwo w bitwie. Brnął w grzechu, ale do wróżki bał się iść za dnia?
5. Dawid, największy król Izraela. W chwili słabości, pod osłoną nocy wzywa do siebie żonę Uriasza – jednego ze swoich żołnierzy. Cudzołoży, po czym próbuje ukryć swój grzech doprowadzając do śmierci Uriasza. Kiedy wydaje mu się, że wszystkie ślady zostały zatarte, przychodzi do niego prorok Natan i pokazuje mu jego grzech.
6. Ananiasz i Safira, małżeństwo, które za przykładem innych chrześcijan postanawia oddać swoje dobra materialne na rzecz tworzącej się społeczności wierzących. Jednak wcześniej Ananiasz uzgodnił z Safirą, że część pieniędzy zostawią dla siebie. Nic w tym złego, tylko, że co innego powiedzieli apostołom.

Każda z wymienionych osób na pewnym etapie swojego życia zapomniała lub nie chciała przyjąć do wiadomości, że Bóg widział ich postępowanie. Niektórzy jednak (jak Aaron i Dawid) wyciągnęli wnioski z tego, co się stało. Wyznali swoje grzechy i oddali swoje życie Bogu. To nasza szansa. Nawet jeśli zdarza nam się upaść, miejmy świadomość, że Bóg widzi każdy nasz czyn. Wyciągnijmy wnioski z życia opisanych osób. Kto zagwarantuje, że dostaniemy od Boga kolejną szansę?

Do refleksji:

1. Co najbardziej pomaga Ci a co przeszkadza w okazywaniu posłuszeństwa Bogu?
2. Jak uniknąć błędów, które popełniły wyżej wymienione osoby?
3. Przeczytaj Psalm 139 i zastanów się nad opisaną w nim relacją Bóg – człowiek.

Podziel się swoim doświadczeniem z innymi!

Nauka Słowa:

1. << Krzyżówka do uzupełnienia! >>