Gniew Jego bowiem trwa tylko przez chwilę, a Jego łaskawość – przez całe życie. Płacz nadchodzi z wieczora, a rankiem okrzyki radości.

Psalmów 30:6

Dawid doświadczył tego, że Stwórca jest przede wszystkim Bogiem wielkiej łaskawości. Najwyższy nie jest głównie Bogiem wywierającym gniew, choć na pewno gniew Boży zwraca się przeciwko wszelkiej nieprawości i bezbożności ludzi. Wiekuisty okazuje swą dobroć przebaczając grzesznikom i ratując ich od wiecznej śmierci. Nikt z nas nie zasługuje na zbawienie, lecz dzięki niezasłużonej przychylności Boga wielu z nas, zamiast gniewu Bożego, otrzyma życie wieczne.

Tak, dobroć i łaska pójdą w ślad za mną przez wszystkie dni mego życia i zamieszkam w domu Pańskim po najdłuższe czasy.

Psalmów 23:6

Dobroci i łaski Bożej potrzebujemy przez całe życie, a nie tylko na początku naszej drogi za Panem. Bez łaski Boga w ogóle nie moglibyśmy wstąpić na drogę Pańską. Bez łaski danej przez Stwórcę nie bylibyśmy w stanie trwać w wierze i pozostać w niej do końca. Niedawno odwiedziłem znajomą sędziwą osobę wierzącą, która na skutek choroby ma zaburzone postrzeganie rzeczywistości. Teraźniejszość miesza jej się z czasami młodości, tak że chwilami żyje w urojonym świecie. Ufam jednak, że Bóg jest z nią i pewną ręką poprowadzi ją do swego domu, poza śmierć.

Podobają się Panu ci, którzy się Go boją, którzy wyczekują Jego łaski.

Psalmów 147:11

To wielka prawda, że Bóg ma upodobanie w tych, którzy zaufali Jego łasce i przejawiają bojaźń Bożą. Człowiek świadomy swej grzeszności wie, że tylko dzięki niezasłużonej dobroci Bożej może dostąpić zbawienia. Zdaje sobie także sprawę z tego, że Stwórca jest absolutnie świętym Bogiem, zasługującym na to, by „oddawać Mu cześć tak, jak mu to miłe: z nabożnym szacunkiem i bojaźnią. Albowiem Bóg nasz jest ogniem trawiącym”.

Prorok Jeremiasz głosił: Nie okażę wam oblicza surowego, bo miłosierny jestem – wyrocznia Pana – nie będę pałał gniewem na wieki.

Jeremiasza 3:12

Kontekst dzisiejszego wersetu wskazuje, że Bóg wzywał odstępczy naród do nawrócenia i uznania swojej winy. Tylko pod warunkiem szczerej skruchy, Stwórca był gotów potraktować Izrael w łaskawy sposób. Prawdziwa pokuta nie polega na zamieceniu dawnych grzechów pod dywan i dalszym niepokornym życiu. Człowiek skruszony przychodzi do Boga jak bankrut i żebrak, nagi i brudny, prosząc, by miłosierny Pan zdjął z niego winę i przyodział go szatą sprawiedliwości Chrystusowej.

Zwróć się, o Panie, ocal moją duszę, wybaw mnie przez Twoje miłosierdzie.

Psalmów 6:5

Dawid był świadom tego, że wybawienie dokonuje się dzięki łasce Boga, choć miał tu na myśli doraźny ratunek od śmierci. Jako chrześcijanie jeszcze bardziej uświadamiamy sobie naszą całkowitą zależność od łaski, czyli niezasłużonej przychylności Boga. To nie jest tak, że Bóg udzielna nam jedynie pomocy ku zbawieniu, a reszta zależy wyłącznie od nas. Chrystus jednoznacznie oznajmił, że bez Niego nic uczynić nie możemy, dlatego musimy trwać we wspólnocie z Nim. Apostoł Paweł stwierdza, że nie jesteśmy w stanie nic dobrego pomyśleć sami z siebie i tylko z siebie. Apostoł Piotr wyraża myśl, że wiara jest darem, który otrzymaliśmy od Boga.