Jezus powiedział: Jeżeli Mnie miłujecie, będziecie zachowywać moje przykazania.

Jana 14:15

Posłuszeństwo przykazaniom Bożym jest doskonałym sprawdzianem autentyczności naszego chrześcijaństwa. Apostoł Jan w natchnieniu Ducha Świętego tak to podkreślił: „Po tym zaś poznajemy, że Go znamy, jeżeli zachowujemy Jego przykazania. Kto mówi: Znam Go, a nie zachowuje Jego przykazań, ten jest kłamcą i nie ma w nim prawdy. Kto zaś zachowuje Jego naukę, w tym naprawdę miłość Boża jest doskonała. Po tym właśnie poznajemy, że jesteśmy w Nim. Kto twierdzi, że w Nim trwa, powinien również sam postępować tak, jak On postępował”. Jak wypada ten sprawdzian w twoim przypadku?

Boga się bój i przykazań Jego przestrzegaj, bo cały w tym człowiek!

Kaznodziei Salomona 12:13

Bojaźń Boża jest początkiem mądrości. Człowiek bojący się Boga nie traktuje Go jak kolegi, lecz odnosi się do Niego z wielką czcią, miłością i uwielbieniem. Taki człowiek przestrzega przykazań Bożych, spełniając swoją powinność wobec Stwórcy. W Nowym Przymierzu mamy m.in. takie przykazania: „A to jest przykazanie Jego, abyśmy wierzyli w imię Syna Jego, Jezusa Chrystusa, i miłowali się wzajemnie, jak nam przykazał”. Czy tak czynisz?

Pożycza samemu Panu – kto dla biednych życzliwy, za dobrodziejstwo On mu nagrodzi.

Przypowieści Salomona 19:17

Werset ten pomaga nam zrozumieć, co Pan Jezus będzie miał na myśli, gdy na Sądzie Ostatecznym powie do wierzących: „Zaprawdę powiadam wam, cokolwiek uczyniliście jednemu z tych najmniejszych moich braci, mnie uczyniliście”. Chociaż niektórzy interpretują braci Jezusa jako chrześcijan lub Żydów, to jednak najlepiej jest przyjąć te słowa w najszerszym sensie. Pan utożsamia się z każdym potrzebującym człowiekiem, którego stawia na naszej drodze. Chociaż jesteśmy zbawieni z łaski przez wiarę, to wiara jest czynna w miłości, i okazywanie miłosierdzia jest jej potwierdzeniem.

Dzieci, nie miłujmy słowem i językiem, ale czynem i prawdą!

1 Jana 3:18

Pan Jezus oznajmił, że znakiem rozpoznawczym prawdziwych chrześcijan jest wzajemna miłość. Jest to miłość ofiarna, wzorowana na miłości Ojca i Syna. Taka miłość przejawia się w czynach. Szkocki komentator biblijny, William Barclay tak napisał o tej miłości: „Nie jest niezrównoważonym uczuciem, nie jest chwiejnym płomykiem ani tanim sentymentalizmem. … Chrześcijańska miłość zawsze szuka najwyższego dobra innych, godzi się na wszelkie trudności i kłopoty stojące na jej drodze”.

Niech każdy ma na oku nie tylko swoje własne sprawy, ale też i drugich! To dążenie niech was ożywia; ono też było w Chrystusie Jezusie.

Filipian 2:4-5

Pan Jezus jest dla nas wzorem pokory i troski o cudze, a nie swoje dobro. Jako Syn Boga nie obstawał przy swojej Boskiej chwale, lecz upokorzył się i połączył swą Boską naturę z ludzką. Był posłuszny Ojcu aż do śmierci na krzyżu, stawiając na pierwszym miejscu chwałę Boga i realizację Ojcowskiego planu zbawienia. Warto rozważyć: czy centralne miejsce w moim myśleniu i postępowaniu zajmuje Bóg i Jego wola? Czy ze względu na dobro innych potrafię zrezygnować z czegoś, co mi słusznie przysługuje i okazać ducha ofiarności?