Kto ukrywa występki, nie ma powodzenia, lecz kto je wyznaje i porzuca, dostępuje miłosierdzia.

Przypowieści Salomona 28:13 (Biblia Warszawska)

Bardzo trudno jest się przyznać do tego, że zrobiło się coś złego. Strach i źle pojęta duma często sprawiają, że ludzie ukrywają swoje grzechy, udając, że nic się nie stało. Niestety udawanie, że nic się nie stało nie sprawi, że problem zniknie.

Wyrzuty sumienia powodują, że człowiek traci radość, że nie potrafi „znaleźć sobie miejsca”, psują się jego relacje z innymi i z samym Bogiem. Takiej osobie naprawdę źle się wiedzie. Może inni tego nie zauważają, ale ten ktoś wie, że nie jest dobrze. Co więc w takiej sytuacji zrobić, aby nie tkwić w tym do końca życia? Jedynym rozwiązaniem jest przyznanie się do grzechu. Wyznanie go Bogu i przeproszenie ludzi, wobec których się zawiniło.

Zdarza się, że ludzie nie chcą wybaczyć, ale Bóg przebacza, jeżeli szczerze się żałuje za swoje grzechy. On okazuje łaskę i miłosierdzie tym, którzy prawdziwie pokutują.
Jeżeli więc jest w twoim życiu coś, co nie daje ci spokoju, jakiś grzech, przewinie, które ukrywasz przed innymi, zrób coś w tej sprawie! Nie pozwól, aby to „coś” cię niszczyło od środka. Aby niszczyło ciebie, twoje relacje z innymi i z Panem Bogiem. Wyznaj swoje winy, przeproś za to, co zrobiłeś i nie wracaj więcej do tego grzechu!

Do refleksji:

1. Czy jest coś w twoim życiu, co ukrywasz – jakieś nie przebaczone grzechy, nie wyznane winy?
2. Co możesz zrobić w sytuacji, gdy na twoim koncie są właśnie takie rzeczy?

Spojrzyj z nieba i patrz z Twej stolicy, świętej i wspaniałej! Gdzie Twoja zazdrosna miłość i Twoja potęga? Gdzie poruszenie Twych uczuć? Miłosierdzia Twego nie powstrzymuj, proszę.

Izajasza 63:15

Izajasz wspominał dowody łaski Jahwe, dzieła wybawienia Izraela z niedoli i akty dobrotliwej opieki nad tym ludem (63:7-9). Mówiąc o wierności Boga, pamiętał prorok o przekorności Izraela i o karze za nieposłuszeństwo (63:10). Utrapieni Izraelici wspominali, jak za czasów Mojżesza Wiekuisty przeprowadził naród przez rozdzielone morze i poprowadził go do odpoczynku (63:11-14). W nawiązaniu do tych przeszłych przejawów dobroci Boga, pisarz wzywa Najwyższego, by znowu wystąpił na rzecz swego ludu, który w owych czasach doświadczył inwazji nieprzyjaciół i spustoszenia świątyni (63:15-19).

Uczciwy rozumie sprawę ubogich, występny nie ma zrozumienia.

Przypowieści Salomona 29:7

Jednym z ważnych zadań chrześcijan jest służba miłosierdzia – udzielanie praktycznej pomocy ludziom znajdującym się w autentycznej potrzebie. Dla przykładu pewien wiejski kościół próbuje w różny sposób docierać z pomocą do ubogich mieszkańców okolicznych wsi. Jak dotąd jego członkowie rozprowadzali chleb i wypieki, udostępniali żywność z Banku Żywności, organizowali bezpłatne obozy dla biednych dzieci, a także rozdawali im świąteczne paczki. Wszystko to ku chwale Ojca w niebie!

Pożycza samemu Panu – kto dla biednych życzliwy, za dobrodziejstwo On mu nagrodzi.

Przypowieści Salomona 19:17

Werset ten pomaga nam zrozumieć, co Pan Jezus będzie miał na myśli, gdy na Sądzie Ostatecznym powie do wierzących: „Zaprawdę powiadam wam, cokolwiek uczyniliście jednemu z tych najmniejszych moich braci, mnie uczyniliście”. Chociaż niektórzy interpretują braci Jezusa jako chrześcijan lub Żydów, to jednak najlepiej jest przyjąć te słowa w najszerszym sensie. Pan utożsamia się z każdym potrzebującym człowiekiem, którego stawia na naszej drodze. Chociaż jesteśmy zbawieni z łaski przez wiarę, to wiara jest czynna w miłości, i okazywanie miłosierdzia jest jej potwierdzeniem.

Błogosławieni miłosierni, albowiem oni miłosierdzia dostąpią.

Mateusza 5:7

Miłosierdzie przejawia się w dwojaki sposób: gdy przebaczamy tym, którzy wobec nas zawinili oraz gdy podejmujemy pozytywne działania podyktowane życzliwością lub litością, przynoszące ulgę ludziom pogrążonym w kłopotach. Uprzejmość to przyjaciel, którego wzywasz, gdy czujesz się dobrze. Miłosierdzie to przyjaciel, którego wzywasz, gdy jesteś chory.

Nie zazna szczęścia, kto błędy swe ukrywa; kto je wyznaje, porzuca – ten miłosierdzia dostąpi.

Przypowieści Salomona 28:13

Ludzkie serce bywa bardzo przewrotne i potrafi oszukać człowieka. Ktoś może myśleć, że jest pobożny, choć jawnie trwa w grzechu lub praktykuje zło. Taka osoba wmawia sobie, że skoro wyznaje swe grzechy, to sprawa jest już załatwiona. Stwórca oczekuje jednak szczerej skruchy, znienawidzenia zła i radykalnego zerwania ze złymi czynami. Jeśli człowiek przestanie oszukiwać siebie i Boga, wyzna Mu swe zło i upokorzy się przed Nim, to Wiekuisty nie wzgardzi sercem skruszonym, lecz stworzy u grzesznika nowe serce, pragnące tylko bojaźni Bożej.

Niech zaznam Twojej litości, abym żył, bo Twoje Prawo jest moją rozkoszą.

Psalmów 119:77

Psalmista wierzył, że miłosierdzie Boże podtrzyma go przy życiu. Pomyślmy, gdzie byśmy dziś byli, gdyby nie miłosierdzie Stwórcy. Chodzilibyśmy w grzesznej, pogańskiej ciemności, nie mając nadziei i będąc dalecy od życiodajnej Ewangelii. „Gdy zaś ukazała się dobroć i miłość Zbawiciela, naszego Boga, do ludzi, nie ze względu na sprawiedliwe uczynki, jakie spełniliśmy, lecz z miłosierdzia swego zbawił nas przez obmycie odradzające i odnawiające w Duchu Świętym”.

Prorok Jeremiasz głosił: Nie okażę wam oblicza surowego, bo miłosierny jestem – wyrocznia Pana – nie będę pałał gniewem na wieki.

Jeremiasza 3:12

Kontekst dzisiejszego wersetu wskazuje, że Bóg wzywał odstępczy naród do nawrócenia i uznania swojej winy. Tylko pod warunkiem szczerej skruchy, Stwórca był gotów potraktować Izrael w łaskawy sposób. Prawdziwa pokuta nie polega na zamieceniu dawnych grzechów pod dywan i dalszym niepokornym życiu. Człowiek skruszony przychodzi do Boga jak bankrut i żebrak, nagi i brudny, prosząc, by miłosierny Pan zdjął z niego winę i przyodział go szatą sprawiedliwości Chrystusowej.

Jezus powiedział: Bądźcie miłosierni, jak Ojciec wasz jest miłosierny.

Łukasza 6:36

Miłosierdzie to współczucie, które wyraża się w działaniu. Na pewno jest wiele okazji, by okazać komuś współczucie w praktyczny sposób. Szczególną grupą ludzi potrzebującą naszego miłosierdzia są osoby starsze, chore lub niepełnosprawne. W niejednym przypadku cenią one sobie, gdy je odwiedzamy z dobrym słowem. Możemy im często udzielić jakiejś pomocy, na przykład pisząc i zanosząc pismo do jakiegoś urzędu lub starając się o potrzebne im artykuły.

Zabrzmijcie weselem, niebiosa! Raduj się, ziemio! Góry, wybuchnijcie radosnym okrzykiem! Albowiem Pan pocieszył swój lud, zlitował się nad jego biednymi. (Izajasza 49:13)

Jahwe obiecał sprowadzić Izraelitów do ich ojczyzny po latach niewoli w Babilonie oraz z rozproszenia po innych krajach. Cała przyroda miała się radować, gdyż Pan pocieszył swój lud i okazał miłosierdzie swym ubogim. Fragment ten poucza nas o tym, że Wiekuisty jest wierny swemu przymierzu z ludem Bożym. Jest sprawiedliwy, i dlatego ukarał Izrael niewolą za jego niewierność, ale jest także miłosierny, gdyż sprowadził swój lud z niewoli i odnowił go duchowo. W naszych myślach o Bogu pamiętajmy zarówno o Jego sprawiedliwości, jak i o miłosierdziu, które znalazły swój pełny wyraz w dziele krzyża.