Tak mówi Pan Bóg, Święty Izraela: W nawróceniu i spokoju jest wasze ocalenie, w ciszy i ufności leży wasza siła.

Izajasza 30:15

Bóg za pośrednictwem proroka Izajasza zarzucił ludowi izraelskiemu, że niemądrze postąpił oddając się pod opiekę faraona i Egiptu (30:1-8). Następnie Jahwe wytknął swemu ludowi, że nie zamiast słuchać Słowa Bożego wolał przyjmować przyjemne i zwodnicze nauki (30:9-11). Najwyższy ogłosił zatem sąd nad ludem, który pogardził Jego Słowem i polegał na swych nieuczciwych praktykach (30:12-14). W dzisiejszym wersecie Bóg jako Święty Izraela wzywa swój lud do nawrócenia i spokojnego polegania na Nim.

Teraz jednak, gdyście Boga poznali i, co więcej, Bóg was poznał, jakże możecie powracać do tych bezsilnych i nędznych żywiołów, pod których niewolę znowu chcecie się poddać?

Galatów 4:9

Czasami zdarza się, że człowiek na początku z wielką radością przyjmuje Słowo Boże i nawraca się do Chrystusa, lecz potem zaczyna się cofać. Takie czynniki, jak zaniedbywanie regularnego udziału w spotkaniach, lekkie traktowanie modlitwy i czytania Biblii oraz uleganie wpływom błędnych nauk mogą zahamować postępy nowego chrześcijanina. Życzliwi współwyznawcy powinni się modlić za taką chwiejną osobę i udzielać jej wsparcia duchowego. Nade wszystko Dobry Pasterz nie opuści swojej owcy, lecz będzie ją naprowadzał na właściwą drogę, o ile będzie Mu ona posłuszna.

Wtedy Samuel tak powiedział do całego domu Izraela: Jeśli chcecie się nawrócić do Pana z całego serca, usuńcie spośród siebie wszystkich bogów obcych i Asztarty, a skierujcie wasze serca ku Panu, służcie więc tylko Jemu, a wybawi was z rąk Filistynów.

1 Samuela 7:3

Samuel wskazał Izraelitom, że prawdziwemu nawróceniu towarzyszyć musi porzucenie bożków, zwrócenie serc do Boga i służenie wyłącznie Jemu. Podobnie jest dzisiaj, choć oddawanie czci bożkom może mieć bardziej subtelny wymiar. Apostoł Paweł napisał, że chciwość jest bałwochwalstwem i że człowiek chciwy jest bałwochwalcą. Bożkiem jest wszystko, co w naszym życiu spycha Boga z pierwszego miejsca na dalszy plan, co odciąga nas od prawdziwego i szczerego oddania się Bogu. Jeśli stwierdzamy, że mamy takie bożki, to zróbmy z nimi porządek i w skrusze szukajmy przebaczenia Bożego, które jest dostępne jedynie dzięki przelanej krwi Chrystusa.

Rzekł Jakub do swych domowników i do wszystkich, którzy z nim byli: Usuńcie spośród was wizerunki obcych bogów, jakie macie; oczyśćcie się i zmieńcie szaty.

Rodzaju 35:2

Jakub wiedział, że jeśli on i jego rodzina mają naprawdę służyć jedynemu prawdziwemu Bogu, to nie mogą wśród nich pozostać nawet resztki bałwochwalstwa. Członkowie jego rodziny oddali mu wszystkie bożki i kolczyki, które mieli w uszach, a patriarcha zakopał je pod dębem. Podobnie jest dzisiaj: jeśli nasze rodziny i wspólnoty kościelne chcą doświadczyć duchowego ożywienia, to pierwszym krokiem powinno być radykalne oczyszczenie się z brudów tego świata. Głowy rodzin, duszpasterze: odważcie się stanowczo wystąpić przeciw wszelkiej pogańskiej nieczystości, która pozbawia waszych podopiecznych błogosławieństwa Bożego. Zacznijcie jednak od siebie.

Przystąpcie bliżej do Boga, to i On zbliży się do was. Oczyśćcie ręce, grzesznicy, uświęćcie serca, ludzie chwiejni!

Jakuba 4:8

Jeśli zbliżysz się do Boga, to On na pewno zbliży się do ciebie. On niejako pobiegnie na spotkanie z tobą, jak to uczynił ojciec syna marnotrawnego. On czule cię obejmie swą opieką i otoczy swym miłosierdziem. Doznasz przebaczenia i uzdrowienia duszy. Nie możesz jednak ciągnąć za sobą swoich grzechów, lecz musisz je znienawidzić i porzucić, w czym pomoże ci oczyszczenie się we krwi Jezusa.

Dzieci Izraela, wróćcie do Tego, od którego odstępstwo oddziela was głęboko.

Izajasza 31:6

Czasami zdarza się, że chrześcijanin stopniowo oddala się od Boga. Najpierw zaniedbuje modlitwę i czytanie Biblii lub opuszcza zgromadzenia ludu Bożego. W rezultacie ujawnia się u niego cielesna, grzeszna natura, tak że zaczyna częściej i bardziej grzeszyć. Potem zaczyna tolerować u siebie pewne złe nawyki lub skłonności. Wpierw igra z nimi, lecz wkrótce już oddaje się im częściej i z większą ochotą. Na dalszym etapie jego sumienie ulega znieczuleniu, a serce staje się twarde. Jeśli znajdujesz się w tym opisie, zawróć z tej drogi i powróć do Boga, póki nie jest za późno!

Jan Chrzciciel powiedział: Wydajcie więc owoce godne nawrócenia; i nie próbujcie sobie mówić: Abrahama mamy za ojca, bo powiadam wam, że z tych kamieni może Bóg wzbudzić dzieci Abrahamowi.

Łukasza 3:8

Jan Chrzciciel kładł wielki nacisk na owoce godne nawrócenia. Wskazał także na to, że samo cielesne pochodzenie od ojca wiary, którym był Abraham, to stanowczo za mało. Podobnie dzisiaj nie wystarczy urodzić się w dobrej rodzinie chrześcijańskiej lub należeć do żywej wspólnoty kościelnej. Bóg oczekuje owoców – prawdziwej, dogłębnej zmiany sposobu myślenia i postępowania. Jeśli brakuje ci takich owoców, to już dziś przyjdź do Jezusa w tym stanie, w jakim jesteś i błagaj Go, by zdjął z ciebie ciężar twych win oraz uczynił cię nowym stworzeniem.

Gdy Barnaba przybył i zobaczył działanie łaski Bożej, ucieszył się i zachęcał wszystkich, aby całym sercem wytrwali przy Panu. (Dzieje Apostolskie 11:23)

Barnaba przekonał się, że łaska Boża sprawiła wielkie dzieło nawrócenia wśród pogan w Antiochii. Zachęcał tych nowych braci i siostry, by całym sercem trwali przy Panu. Czy mamy w swym otoczeniu osoby młode lub niedoświadczone w wierze? Bądźmy dla nich zbudowaniem i zachętą do trwania w wierze, nadziei i miłości. Dawajmy im dobry przykład i okazujmy szczere zainteresowanie.

Jezus powiedział: Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Kto we Mnie wierzy, będzie także dokonywał tych dzieł, których Ja dokonuję, owszem, i większe od tych uczyni, bo Ja idę do Ojca.

Jana 14:12

Werset ten często bywa źle rozumiany. Nie chodzi w nim o to, że uczniowie mieli dokonywać wspanialszych cudów niż ich Pan i Mistrz. Chodziło raczej o to, że od Dnia Pięćdziesiątnicy uczniowie wspomagani mocą Ducha Świętego mogli znacznie rozszerzyć zakres działalności chrześcijańskiej. Apostoł Piotr mając poparcie Ducha Świętego oglądał nawrócenie 3 tysięcy ludzi. Apostoł Paweł dotarł do wielu pogan, którzy nawrócili się do Pana. Osobista służba Pana Jezusa na ziemi z konieczności była misją lokalną, skierowaną do Żydów. Jego uczniowie rozszerzyli ewangelizację na cały świat, tak że jej zakres jest uniwersalny.

Jezus powiedział: W niebie większa będzie radość z jednego grzesznika, który się nawraca, niż z dziewięćdziesięciu dziewięciu sprawiedliwych, którzy nie potrzebują nawrócenia.

Łukasza 15:7

Bóg wielce się raduje, gdy zagubiony grzesznik odnajduje drogę do Niego i nawraca się. To prawda, że nie każdy „odnaleziony” grzesznik był przedtem narkomanem, alkoholikiem, czy rozpustnikiem. Ale każdy musi pozostawić życie skoncentrowane na sobie, na własnym „ja” – własnych celach, dążeniach, poglądach – i rozpocząć życie oddane wyłącznie Bogu. Chrystus nie byłby Zbawicielem, gdyby rzeczywiście nie był władny zdecydowanie odmienić naszego życia. Dlatego najwyższy to czas, by rozpocząć i prowadzić nowe życie.