Jezus powiedział: Ja jestem dobrym pasterzem. Dobry pasterz daje życie swoje za owce.

Jana 10:11

Chrystus opowiedział przypowieść o prawdziwym pasterzu, który tym się różni od złodzieja i rozbójnika, że wchodzi do owczarni przez bramę. Niestety, słuchacze nie zrozumieli tej przenośni (10:1-6). Wówczas Mistrz wyjaśnił, że to On jest bramą dla owiec i że jedynie za Jego pośrednictwem można uzyskać zbawienie i życie wieczne (10:7-10).

Mam także inne owce, które nie są z tej owczarni. I te muszę przyprowadzić i będą słuchać głosu mego, i nastanie jedna owczarnia, jeden pasterz.

Jana 10:16

Kim są pierwsze owce z tej owczarni, a kim drugie, które w niej się wówczas nie znajdowały? Odpowiedzi na to pytanie należy poszukać w innych wypowiedziach Pana Jezusa oraz w pozostałych wersetach na ten temat. Gdy Mistrz rozsyłał apostołów do głoszenia Ewangelii, zalecił im: „Na drogę pogan nie wkraczajcie i do miasta Samarytan nie wchodźcie. Ale raczej idźcie do owiec, które zginęły z domu Izraela” (Mateusza 10:5-6). W świetle tego wersetu pierwszymi owcami byli Żydzi, a tą owczarnią był lud izraelski, natomiast drugimi owcami były narody pogańskie. Te dwa ludy dzięki ofierze Chrystusa zostały w Kościele połączone w jeden organizm, także jest „jedna trzoda, jeden pasterz”.

Jak wysoko niebo wznosi się nad ziemią, tak można jest Jego łaskawość dla tych, co się Go boją.

Psalmów 103:11

W tekście Psalmu 103 znajduje się bardzo ciekawy kontrast – Bóg jest nieskończenie łaskawy dla tych, którzy się Go boją. Podobny opis znajdziemy w Ew. Łukasza 2:9. „Naraz stanął przy nich anioł Pański i chwała Pańska zewsząd ich oświeciła, tak że bardzo się przestraszyli”. Pasterze boją się, jednak poselstwo aniołów – oprócz strachu – przynosi również nieskończoną łaskę w osobie Jezusa Chrystusa.

Do refleksji:

1. Na czym polega Boża bojaźń?
2. W jakich sytuacjach doświadczasz Bożej łaski? Czy możesz podzielić się konkretnym przykładem?

Błądziliście jak owce, ale teraz nawróciliście się do Pasterza i Stróża dusz waszych.

1 Piotra 2:25

Tak, to prawda, że każdy grzesznik zbacza na własną drogę, na ścieżkę niezależności od Boga. Na takiej drodze liczy się własne „ja”, tak iż nawet „dobre uczynki” mają na celu nakarmienie zepsutego ego, które pragnie własnej chwały, a nie chwały Boga. Dopiero gdy nawracamy się do Pasterza i Stróża naszych dusz, oddajemy się pod opiekę Bogu i przestajemy udawać lepszych ludzi niż nimi jesteśmy. Tutaj już nie ma miejsca na żadne aktorstwo, lecz człowiek przychodzi jak żebrak, by błagać Chrystusa o zmiłowanie i oczyszczenie z grzechu Jego najświętszą krwią. Musimy o tym sobie stale przypominać, by budować na doskonałym dziele krzyża, a nie na sobie.

Synu człowieczy, prorokuj o pasterzach Izraela, prorokuj i powiedz im, pasterzom: Tak mówi Pan Bóg: Biada pasterzom Izraela, którzy sami siebie pasą! Czyż pasterze nie powinni paść owiec?

Ezechiela 34:2

Spora część tego rozdziału to potępienie złych pasterzy ludu izraelskiego z czasów proroka Ezechiela. Byli oni samolubni i nie troszczyli się o owce. Wiekuisty zapowiedział, że zdejmie ich z urzędu i sam zatroszczy się m.in. o zaginione, rozproszone, zranione i chore owce. Jeśli Bóg powierzył ci pracę duszpasterską lub wychowywanie własnych dzieci, to ponosisz przed Nim poważną odpowiedzialność. Większość z nas zna ludzi, którzy potrzebują naszej pomocy, lecz czy my szczerze się o nich troszczymy?

Do refleksji:

1. Dlaczego Bóg był rozgniewany na duchowych przywódców Izraela?
2. W czym zawiedli Go?
3. Co możesz zrobić, by pomóc innym kroczyć „drogą Jezusa”?