Paweł i Barnaba pozostali tam dość długi czas i nauczali odważnie, ufni w Pana, który potwierdzał słowo swej łaski cudami i znakami, dokonywanymi przez ich ręce.

Dzieje Apostolskie 14:3

Czytamy tu o Pawle i Barnabie, że w Ikonium głosili Ewangelię z ufnością w Pana, który poświadczył jej prawdziwość znakami i cudami. Ewangelia nazwana jest tu nieprzypadkowo „słowem łaski”. Jest tak, bowiem zbawienie człowieka jest inicjatywą Boga, który ratuje grzeszników kierując się swą niezasłużoną przychylnością względem człowieka, czyli łaską. Łaska wyklucza jakiekolwiek zasługi. Nie można na nią nijak zasłużyć. Jest bezinteresownym darem Bożym.

Jezus powiedział: Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Kto we Mnie wierzy, będzie także dokonywał tych dzieł, których Ja dokonuję, owszem, i większe od tych uczyni, bo Ja idę do Ojca.

Jana 14:12

Werset ten często bywa źle rozumiany. Nie chodzi w nim o to, że uczniowie mieli dokonywać wspanialszych cudów niż ich Pan i Mistrz. Chodziło raczej o to, że od Dnia Pięćdziesiątnicy uczniowie wspomagani mocą Ducha Świętego mogli znacznie rozszerzyć zakres działalności chrześcijańskiej. Apostoł Piotr mając poparcie Ducha Świętego oglądał nawrócenie 3 tysięcy ludzi. Apostoł Paweł dotarł do wielu pogan, którzy nawrócili się do Pana. Osobista służba Pana Jezusa na ziemi z konieczności była misją lokalną, skierowaną do Żydów. Jego uczniowie rozszerzyli ewangelizację na cały świat, tak że jej zakres jest uniwersalny.

Człowiecze! Kimże ty jesteś, byś mógł się spierać z Bogiem? Czyż może naczynie gliniane zapytać tego, kto je ulepił: Dlaczego mnie takim uczyniłeś?

Rzymian 9:20

Powyższy werset pochodzi z trudnej części listu do Rzymian. Z całą pewnością Bogu miła jest pokorna postawa, ale jeszcze milsza jest szczerość. Gdy czyta się Psalmy lub Księgę Hioba, to widać, że na przestrzeni wieków ludzie różnie reagowali na trudne sytuacje, w których się znajdowali. Często była to złość, gniew i pretensje. To zgodne z zasadą, że otwarty wróg jest lepszy od fałszywego przyjaciela.

Drogi Boże – dziękuję Ci za to, że nigdy nie kładziesz na nas większego ciężaru niż możemy unieść. Daj mi siłę, bym ufał Ci bez względu na okoliczności. Poddaję się Tobie.

Do refleksji:

1. Czy zdarza Ci się krzyczeć na Boga w modlitwie? 
2. W jakich sytuacjach?

Uważaj na siebie i na naukę, trwaj w nich! To bowiem czyniąc i siebie samego zbawisz, i tych, którzy cię słuchają.

1 Tymoteusza 4:16

Paweł nawiązuje do porady Salomona i rozszerza ją twierdząc, że powinniśmy nie tylko czytać Słowo Boże, ale stosować je w życiu. Czyniąc to chronimy nie tylko samych siebie, ale również tych, z którymi mamy kontakt i którzy nas słuchają. 

Drogi Boże – proszę Cię o to, byś dał mi mądrość i siłę, by stosować Twoje Słowo w moim życiu.

Do refleksji:

1. Która z nauk Chrystusowych jest dla Ciebie najtrudniejsza do wprowadzenia w życie?

Apostoł Paweł napisał: Mam właśnie ufność, że Ten, który zapoczątkował w was dobre dzieło, dokończy go do dnia Chrystusa Jezusa.

Filipian 1:6

Apostoł dziękował Bogu za to, że Filipianie tworzyli wspólnotę. Opierali ją na Ewangelii oraz trwali w niej od pierwszego dnia, aż do chwili, gdy Paweł pisał do nich swój list. Padają tutaj pełne nadziei słowa, że Bóg, „który zapoczątkował w was dobre dzieło, dokończy go do dnia Chrystusa Jezusa”. To o tyle ważny tekst, że chrześcijaństwo nie ogranicza się do jednorazowego zawierzenia Bogu, ale jest stałym, codziennym trwaniem w wierze, aż do dnia Chrystusa Jezusa.

Drogi Boże – proszę Cię, abyś wspólnie z moimi braćmi i siostrami w Chrystusie przygotował mnie na dzień Twojego przyjścia. Chcę spotkać Cię z radością, bez strachu i obaw.

Do refleksji:

1. Czy pamiętasz dzień, w którym powierzyłeś życie Bogu?
2. Jakie emocje i uczucia kojarzysz z tą chwilą?
3. Na ile ta decyzja zmieniła Twoje życie?