Chrystus uniżył samego siebie, stawszy się posłusznym aż do śmierci – i to śmierci krzyżowej.

Filipian 2:8

Apostoł narodów wyraża w tym liście różne życzenia odnośnie chrześcijan w Filippi. Pragnie, by wzrastali w miłości i poznaniu, byli czyści i nienaganni, pełni owocu sprawiedliwości (1:9-11). Ponadto Paweł wzywa Filipian, by ich życie było godne Ewangelii, by zachowywali jedność i nieustraszenie toczyli bój wiary, znosząc cierpienia dla Chrystusa (1:27-30). W kolejnym rozdziale ponownie nawołuje swych współwyznawców, by byli jednomyślni, okazując sobie wzajemną miłość, przejawiając altruizm i pokorę wzorowaną na Synu Bożym (2:1-11).

Ofiarą Bogu miłą jest duch skruszony, sercem skruszonym i zgnębionym nie wzgardzisz, Boże.

Psalm 51:19 (Biblia Warszawska)

Najlepszą rzeczą, jaką możesz zrobić, kiedy jesteś obciążony ciężarem swoich grzechów, jest rozmowa o tym z Panem Bogiem. Kiedy wyznasz Mu wszystko to, czego żałujesz, pamiętaj, że On cię wysłucha i oczyści. Sprawi, że na nowo poczujesz się „lekki”, że twoja relacja z Nim zostanie naprawiona, a w sercu na nowo zamieszka Jego pokój. Kiedy twoje serce jest skruszone, On tobą nie wzgardzi, gdyż taka postawa jest Mu milsza niż to, gdybyś Mu składał nawet największe ofiary.

Do refleksji:

1. Czy jest w twoim życiu coś, co cię obciąża? Czy są jakieś grzechy, które powinieneś Bogu wyznać?
2. Czego możesz oczekiwać, gdy wyznasz Bogu swoje grzechy?

Nie mówcie więcej słów pełnych pychy, z ust waszych niech nie wychodzą słowa wyniosłe, bo Pan jest Bogiem wszechwiedzącym: On waży uczynki.

1 Samuela 2:3

Bóg widzi wszystko i jest wszechwiedzący, zatem wszystko o nas wie. Bada nasze wnętrze i zna nasze najskrytsze myśli i uczucia. Czy świadomość Bożej wszechwiedzy powinna nas przytłaczać i przerażać? Tak, wszechwiedza Boga powinna przerażać tych, którzy trwają w grzechu i jak dotąd nie pojednali się z Bogiem. Natomiast ci, którzy dzięki łasce Bożej już żyją w pokoju z Bogiem i potwierdzają swą wiarę czynami, mogą z wszechwiedzy Bożej czerpać pokrzepienie. Jeśli dotąd nie żyjesz w zgodzie z Bogiem, nawróć się.

Hiob odpowiedział Panu: Jam mały, cóż Ci odpowiem? – Rękę przyłożę do ust. Otom ja nędzny, cóż ci odpowiem? Swoją rękę kładę na ustach.

Hioba 40:3-4

Hiob, który tak dużo mówił, i to nawet z sensem, został skonfrontowany z Bogiem. Wówczas po prostu położył rękę na ustach, co było gestem pokory, uniżenia i świadomości. Uznał, że jest tylko ograniczonym stworzeniem, mającym zaledwie zarys poznania Boga. Pokorna powściągliwość w mowie jest wielce potrzebna dzisiejszym rozgadanym ludziom, którzy korzystając z demokracji i wolności słowa, nadużywają swej mowy i niemądrze wypowiadają się na tematy, o których nie mają najmniejszego pojęcia. Dużo lepiej zrobisz przyznając się do niewiedzy w jakiejś dziedzinie niż pochopnie mnożąc nieprzemyślane słowa.

Boże, Ty znasz moją głupotę i występki moje nie są zakryte przed Tobą.

Psalmów 69:6

Dzisiejszy tekst zawiera niezwykle szczere wyznanie. Każdy, kto jest uczciwy przed Bogiem może powtórzyć te słowa w odniesieniu do własnej osoby. Człowiek Boży ma świadomość swojej grzeszności i nie próbuje się wybielać, czy też stwarzać pozorów świętości. Najwięksi grzesznicy uważają się za dobrych ludzi, i nie widzą u siebie nic nagannego. Natomiast święci ludzie są pokorni i wiedzą, że nie zasłużyli na nic dobrego, lecz tylko i wyłącznie dzięki zmiłowaniu Bożemu w Chrystusie mogą być dziećmi Bożymi i prowadzić pobożne życie.