Przeto przyobleczcie się jako wybrani Boży, święci i umiłowani, w serdeczne współczucie, w dobroć, pokorę, łagodność i cierpliwość.

List do Kolosan 3:12 (Biblia Warszawska)

Jaka moda panuje w twojej w klasie? Jak wielką wagę przykładają twoi rówieśnicy do swojego stroju? Czy ciuchy, które ktoś zakłada mają wpływ na to, jak jest traktowany przez innych? Może bywa tak, że nie chcesz iść do szkoły, bo nie masz firmowych ubrań, takich jak koledzy i przez to czujesz się gorzej? Jeżeli tak jest, to zastanów się czy tak naprawdę to, co masz na sobie założone lub to, czego nie masz, świadczy o tym, jakim jesteś człowiekiem? Czy podnosi to lub zaniża twoją wartość jako osoby? Ubrania z pewnością są ważne, bo chyba każdy chce dobrze wyglądać, ale Pana Boga bardziej interesuje to, w co się ubierasz „duchowo”. Jeżeli On mieszka w twoim sercu, to chce, abyś każdego ranka wkładał na siebie: współczucie, dobroć, pokorę, łagodność i cierpliwość. Taka garderoba sprawi, że inni będą do ciebie bardziej lgnąć, będziesz miał z nimi lepsze relacje, a sam Pan Bóg będzie się cieszył z tego, że postępujesz tak, jak On tego od ciebie oczekuje.

Do refleksji:

1. Co wg ciebie w praktyce oznacza to, że masz się przyoblec w serdeczne współczucie, dobroć, pokorę, łagodność i cierpliwość?
2. Czy włożyłeś już na siebie takie „duchowe ubrania”?

Tak bowiem mówi Wysoki i Wzniosły, którego stolica jest wieczna, a imię Święty: Zamieszkuję miejsce wzniesione i święte, lecz jestem z człowiekiem skruszonym i pokornym, aby ożywić ducha pokornych i tchnąć życie w serca skruszone.

Izajasza 57:15

To nas bardzo buduje, że wzniosły i święty Bóg jest bliski tych, których serca są skruszone i pokrzepia ich na duchu. Ileż to razy różne trudności i przykre doświadczenia odbierają nam radość. Gdy w chwilach przygnębienia szukamy posilenia u Boga, modląc się do Niego i czytając Jego Słowo, to zawsze czujemy się podniesieni na duchu. Nie zapominajmy o tym, że mamy w niebie arcykapłana, Jezusa Chrystusa, który wstawia się za nami przed tronem łaski. Możemy z ufną odwagą przystępować do Ojca Niebiańskiego, gdyż On nam chętnie udzieli łaski pomocnej w stosownej porze.

Chrystus uniżył samego siebie, stawszy się posłusznym aż do śmierci – i to śmierci krzyżowej.

Filipian 2:8

Apostoł narodów wyraża w tym liście różne życzenia odnośnie chrześcijan w Filippi. Pragnie, by wzrastali w miłości i poznaniu, byli czyści i nienaganni, pełni owocu sprawiedliwości (1:9-11). Ponadto Paweł wzywa Filipian, by ich życie było godne Ewangelii, by zachowywali jedność i nieustraszenie toczyli bój wiary, znosząc cierpienia dla Chrystusa (1:27-30). W kolejnym rozdziale ponownie nawołuje swych współwyznawców, by byli jednomyślni, okazując sobie wzajemną miłość, przejawiając altruizm i pokorę wzorowaną na Synu Bożym (2:1-11).

Ofiarą Bogu miłą jest duch skruszony, sercem skruszonym i zgnębionym nie wzgardzisz, Boże.

Psalm 51:19 (Biblia Warszawska)

Najlepszą rzeczą, jaką możesz zrobić, kiedy jesteś obciążony ciężarem swoich grzechów, jest rozmowa o tym z Panem Bogiem. Kiedy wyznasz Mu wszystko to, czego żałujesz, pamiętaj, że On cię wysłucha i oczyści. Sprawi, że na nowo poczujesz się „lekki”, że twoja relacja z Nim zostanie naprawiona, a w sercu na nowo zamieszka Jego pokój. Kiedy twoje serce jest skruszone, On tobą nie wzgardzi, gdyż taka postawa jest Mu milsza niż to, gdybyś Mu składał nawet największe ofiary.

Do refleksji:

1. Czy jest w twoim życiu coś, co cię obciąża? Czy są jakieś grzechy, które powinieneś Bogu wyznać?
2. Czego możesz oczekiwać, gdy wyznasz Bogu swoje grzechy?

Nie mówcie więcej słów pełnych pychy, z ust waszych niech nie wychodzą słowa wyniosłe, bo Pan jest Bogiem wszechwiedzącym: On waży uczynki.

1 Samuela 2:3

Bóg widzi wszystko i jest wszechwiedzący, zatem wszystko o nas wie. Bada nasze wnętrze i zna nasze najskrytsze myśli i uczucia. Czy świadomość Bożej wszechwiedzy powinna nas przytłaczać i przerażać? Tak, wszechwiedza Boga powinna przerażać tych, którzy trwają w grzechu i jak dotąd nie pojednali się z Bogiem. Natomiast ci, którzy dzięki łasce Bożej już żyją w pokoju z Bogiem i potwierdzają swą wiarę czynami, mogą z wszechwiedzy Bożej czerpać pokrzepienie. Jeśli dotąd nie żyjesz w zgodzie z Bogiem, nawróć się.

Hiob odpowiedział Panu: Jam mały, cóż Ci odpowiem? – Rękę przyłożę do ust. Otom ja nędzny, cóż ci odpowiem? Swoją rękę kładę na ustach.

Hioba 40:3-4

Hiob, który tak dużo mówił, i to nawet z sensem, został skonfrontowany z Bogiem. Wówczas po prostu położył rękę na ustach, co było gestem pokory, uniżenia i świadomości. Uznał, że jest tylko ograniczonym stworzeniem, mającym zaledwie zarys poznania Boga. Pokorna powściągliwość w mowie jest wielce potrzebna dzisiejszym rozgadanym ludziom, którzy korzystając z demokracji i wolności słowa, nadużywają swej mowy i niemądrze wypowiadają się na tematy, o których nie mają najmniejszego pojęcia. Dużo lepiej zrobisz przyznając się do niewiedzy w jakiejś dziedzinie niż pochopnie mnożąc nieprzemyślane słowa.

Boże, Ty znasz moją głupotę i występki moje nie są zakryte przed Tobą.

Psalmów 69:6

Dzisiejszy tekst zawiera niezwykle szczere wyznanie. Każdy, kto jest uczciwy przed Bogiem może powtórzyć te słowa w odniesieniu do własnej osoby. Człowiek Boży ma świadomość swojej grzeszności i nie próbuje się wybielać, czy też stwarzać pozorów świętości. Najwięksi grzesznicy uważają się za dobrych ludzi, i nie widzą u siebie nic nagannego. Natomiast święci ludzie są pokorni i wiedzą, że nie zasłużyli na nic dobrego, lecz tylko i wyłącznie dzięki zmiłowaniu Bożemu w Chrystusie mogą być dziećmi Bożymi i prowadzić pobożne życie.

„Bo każdy, kto się wywyższa, będzie poniżony, a kto się uniża będzie wywyższony”.

Łukasza 14:11

To czy zostaniemy upokorzeni czy wyróżnieni, jest zależne głównie od tego jak my siebie samych pozycjonujemy.

Biada tym, którzy się uważają za mądrych i są sprytnymi we własnym mniemaniu!

(Izajasza 5:21)

Kto uważa się za mędrca, popada w samozadowolenie i zarozumiałość. Dlatego więcej nadziei jest dla człowieka niemądrego, który jeszcze może się upokorzyć i wiele nauczyć. Człowiek młody, który pokornie się uczy, może być bardziej obiecujący niż człowiek stary, który zatwardziale obstaje przy swych błędnych poglądach i nie potrafi przyjąć żadnego napomnienia. Z drugiej strony młody pyszałek może pogrzebać swoje szanse na rozwój duchowy, a starsza osoba, która gotowa jest się uczyć, może mieć lepsze rokowania. Początkiem mądrości jest bojaźń Boża, lecz ludzie bojący się Boga nie uważają samych siebie za mądrych, tylko uwielbiają Stwórcę za Jego nieskończoną mądrość.

Jezus Chrystus uniżył samego siebie, stawszy się posłusznym aż do śmierci – i to śmierci krzyżowej.