W czynieniu dobrze nie ustawajmy, bo gdy pora nadejdzie, będziemy zbierać plony, o ile w pracy nie ustaniemy.

Galatów 6:9

Upadki będą miały miejsce wśród chrześcijan, dlatego bracia chodzący w Duchu Świętym mają sprowadzać błądzących na właściwą drogę, pod warunkiem, że uczynią to w duchu łagodności (6:1). Chrześcijanie powinni pomagać swym braciom i siostrom w dźwiganiu brzemion, okazując zarazem skromność i unikając porównywania się z drugimi, będąc świadomi osobistej odpowiedzialności przed Bogiem (6:2-5). Należy wspierać materialnie nauczycieli Słowa Bożego oraz unikać lekceważenia Boga, bowiem zbierzemy plony stosowne do tego, co posiejemy (6:6-8). Powinniśmy wytrwale wyświadczać dobro wszystkim, mając zwłaszcza na uwadze współwyznawców, dlatego nie ulegajmy zniechęceniu (6:9, 10).

Dusza moja spoczywa tylko w Bogu, od Niego przychodzi moje zbawienie.

Psalmów 62:2

Kto szuka ukojenia i wybawienia u Boga, ten na pewno je znajdzie. W odróżnieniu od niezawodnego Stwórcy, ludzie mimo nawet szczerych chęci mogą nas zawieść. Człowiek może planować wiele rzeczy, lecz choroba czy inne nieprzewidziane okoliczności mogą położyć tym planom nieoczekiwany kres. Tymczasem nasz Ojciec Niebiański nie podlega żadnym niepomyślnym warunkom i ma wszelką moc i mądrość, by zapewnić nam należytą pomoc i opiekę.

Jedni drugich brzemiona noście, a tak wypełnicie zakon Chrystusowy.

List do Galacjan 6:2 (Biblia Warszawska)

Łatwo jest być przy kimś, przyjaźnić się, gdy wszystko wokół dobrze się układa. Trudniej jednak towarzyszyć komuś w trudnych chwilach: w chorobie, w problemach rodzinnych, szkolnych, czy też, gdy ten ktoś przeżywa załamanie, depresję itp. Jak ty się zachowujesz w takich sytuacjach? Uciekasz od problemów, bo nie wiesz jak komuś pomóc? Czy też jesteś z innymi, gdy jest im źle? Biblia zachęca nas do tego, byśmy pomagali innym nosić ich brzemiona, ciężary, problemy. Nie znaczy to, że za kogoś rozwiążesz wszystkie sprawy, ale możesz mu pomóc. Czasem wystarczy po prostu być z kimś w tych ciężkich chwilach i wysłuchać go. Gdy to zrobisz, wypełnisz nakaz Jezusa Chrystusa. Postawa miłości to jest coś, co Bogu się podoba.

Do refleksji:

1. W jaki sposób możesz pomóc swoim przyjaciołom nosić ich brzemiona?
2. Co możesz, a nawet powinieneś, zrobić, gdy problemy kogoś przerastają?
3. U kogo oprócz Pana Boga możesz szukać pomocy?

Nie! Ręka Pana nie jest tak krótka, żeby nie mogła ocalić, ani słuch Jego tak przytępiony, by nie mógł usłyszeć. Lecz wasze winy wykopały przepaść między wami a waszym Bogiem; wasze grzechy zasłoniły Mu oblicze przed wami tak, iż was nie słucha.

Izajasza 59:1-2

Dzisiejszy tekst tłumaczy, dlaczego w niektórych wypadkach Bóg nie wysłuchuje modlitw. Przyczyną w żadnym razie nie jest to, że nie jest wszechmogący lub że nie słyszy zanoszonych do Niego próśb. Powodem jest grzeszny stan tych, którzy bezowocnie proszą Stwórcę o różne rzeczy. Psalmista napisał: „Gdybym knuł coś niegodziwego w sercu moim, Pan nie byłby mnie wysłuchał”. A Jakub stwierdził: „Modlicie się, a nie otrzymujecie, bo się źle modlicie, starając się jedynie o zaspokojenie swych żądz. Cudzołożnicy, czy nie wiecie, że przyjaźń ze światem jest nieprzyjaźnią z Bogiem? Jeżeli więc ktoś zamierzałby być przyjacielem świata, staje się nieprzyjacielem Boga”.

Szczęśliwy, komu pomocą jest Bóg Jakuba, kto ma nadzieję w Panu, Bogu swoim.

Psalmów 146:5

Szczęście można definiować w różny sposób, rzadko jednak jest kojarzone z religijnością. Może i słusznie, bowiem to nie religijność jest źródłem szczęścia, ale życie z Bogiem i w społeczności z innymi ludźmi. Autor Psalmu pisze, że szczęśliwy jest ten, komu Bóg Jakuba udziela pomocy. Patriarcha Jakub wiele w życiu przeszedł. Zaczął bardzo źle – od oszukania swoich najbliższych (brata i ojca), jednak nie porzucił swojej nadziei i stopniowo jego życie zaczęło się zmieniać. Stał się szczęśliwym człowiekiem, przykładem i wzorem do naśladowania dla wielu pokoleń.

Do refleksji:

1. Jak rozumiesz wyrażenie „szczęśliwy, (…) kto ma nadzieję w Panu, Bogu swoim”?