Szczęśliwy, komu pomocą jest Bóg Jakuba, kto ma nadzieję w Panu, Bogu swoim.

Psalmów 146:5

Szczęście można definiować w różny sposób, rzadko jednak jest kojarzone z religijnością. Może i słusznie, bowiem to nie religijność jest źródłem szczęścia, ale życie z Bogiem i w społeczności z innymi ludźmi. Autor Psalmu pisze, że szczęśliwy jest ten, komu Bóg Jakuba udziela pomocy. Patriarcha Jakub wiele w życiu przeszedł. Zaczął bardzo źle – od oszukania swoich najbliższych (brata i ojca), jednak nie porzucił swojej nadziei i stopniowo jego życie zaczęło się zmieniać. Stał się szczęśliwym człowiekiem, przykładem i wzorem do naśladowania dla wielu pokoleń.

Do refleksji:

1. Jak rozumiesz wyrażenie „szczęśliwy, (…) kto ma nadzieję w Panu, Bogu swoim”?

Jak wysoko niebo wznosi się nad ziemią, tak można jest Jego łaskawość dla tych, co się Go boją.

Psalmów 103:11

W tekście Psalmu 103 znajduje się bardzo ciekawy kontrast – Bóg jest nieskończenie łaskawy dla tych, którzy się Go boją. Podobny opis znajdziemy w Ew. Łukasza 2:9. „Naraz stanął przy nich anioł Pański i chwała Pańska zewsząd ich oświeciła, tak że bardzo się przestraszyli”. Pasterze boją się, jednak poselstwo aniołów – oprócz strachu – przynosi również nieskończoną łaskę w osobie Jezusa Chrystusa.

Do refleksji:

1. Na czym polega Boża bojaźń?
2. W jakich sytuacjach doświadczasz Bożej łaski? Czy możesz podzielić się konkretnym przykładem?

Nie oddawajcie złym za złe ani złorzeczeniem za złorzeczenie! Przeciwnie zaś, błogosławcie! Do tego bowiem jesteście powołani, abyście odziedziczyli błogosławieństwo.

1 Piotra 3:9

Apostoł Piotr powtarza tu nauki samego Mistrza, przy czym są to jedne z najtrudniejszych pouczeń Biblii, możliwe do spełnienia jedynie w Duchu Świętym. Wierni Starego Testamentu, jak Dawid, niekiedy wołali do Boga, by ukarał ich przeciwników i życzyli im źle. Stare Przymierze uczyło o Boskiej sprawiedliwości i nie zawierało pełnego objawienia Bożej łaski. W Nowym Przymierzu dostajemy to, na co nie zasłużyliśmy – zbawienie z łaski Bożej objawionej w Chrystusie. Nasz Pan daje nam przykład, byśmy nie odpowiadali złorzeczeniem na złorzeczenie, ani nie oddawali obelgą za obelgę, lecz błogosławili ludzi nam wrogich i modlili się za nich.

Aż do waszej starości Ja będę ten sam i aż do siwizny Ja was podtrzymam. Ja tak czyniłem i Ja nadal noszę, Ja też podtrzymam was i ocalę.

Izajasza 46:4

Przekonanie o tym, że Bóg jest niezmienny może niektórych ludzi napawać strachem. Relacje ze swej natury są dynamiczne i ktoś, kto nie potrafi się zmieniać, raczej nie pomoże swojemu związkowi z drugą osobą. Jednak Boża niezmienność ma zupełnie inne źródło. Dzięki niej możemy cieszyć się z faktu, że Bóg nas kocha, że Jego plan dla nas jest niezmienny i najlepszy z możliwych, że troszczy się o nas i będzie troszczył do końca naszego życia. Tylko czy to coś w nas zmienia? Czy porusza jakieś emocje, pobudza do refleksji i wdzięczności?

Do refleksji:

1. Czy możesz się podzielić przykładem Bożej opatrzności ze swojego życia?

Jezus powiedział: To szabat został ustanowiony dla człowieka, a nie człowiek dla szabatu.

Marka 2:27

Boże przykazanie, które miało zapewnić ludziom odpoczynek, pobożni rabini szybko twórczo rozwinęli. Tak to jest, gdy człowiek chce kontrolować najdrobniejsze szczegóły czyjejś pobożności. Wtedy w miejsce miłości wkrada się legalizm, czyli zamiłowanie do przepisów. Skoro Bóg zakazał jakiejkolwiek pracy, to – dedukowali pobożni Żydzi – musimy zdefiniować co jest pracą, a co nią nie jest. Okazuje się, na przykład, że we współczesnym Izraelu pracą jest naciśnięcie kontaktu w celu włączenia światła, natomiast klaskanie w dłonie pracą już nie jest. Tak więc, bogobojni Rabini montują w domach przełączniki włączające oświetlenie przez klaśnięcie w dłonie. A już dwa tysiące lat temu Jezus powiedział: „To szabat został ustanowiony dla człowieka, a nie człowiek dla szabatu.”

Do refleksji:

1. Jakie przejawy legalizmu widzisz we współczesnym kościele?
2. Przed czym próbował nas ostrzec Pan Jezus wypowiadając powyższe słowa?