„Jeśliby jednak był u ciebie jakiś ubogi spośród twoich braci, (…) to nie zamkniesz swego serca i nie zaciśniesz swojej ręki przed twoim ubogim bratem”.

5 Księga Mojżeszowa 15:7 (Biblia Warszawska)

W szkole bardzo często jest tak, że gdy ktoś jest biedniejszy, czyli nie ma kasy na wspólne wyjścia, nie nosi firmowych ciuchów lub nie posiada nowoczesnego sprzętu, jest spychany na drugi plan. Co gorsza, gdy okazuje się, że ten ktoś mieszka w bardzo trudnych warunkach, gdy nie ma co jeść, wielokrotnie jest wyśmiewany przez swoich kolegów. Krótko mówiąc, nie ma życia w klasie czy w szkole.

A jaki ty masz stosunek do osób ubogich? Jak odnosisz się do tych, którzy mają mniej od ciebie? Czy traktujesz ich normalnie, a może omijasz szerokim łukiem czy może wyśmiewasz się z nich?

Problem ubóstwa istnieje od dawna i Pan Bóg już wiele lat temu dał ludziom konkretne wskazówki odnośnie tego, jak mają traktować takie osoby, co mają robić. On nakazuje szczodrze się dzielić tym, co masz. Nie z przymusu, ale z ochotnego serca (5 Mż 15:10-11). Gdy to będziesz robił, Bóg obiecał, że będzie ci błogosławił.

Do refleksji:

1. Rozejrzyj się wokół siebie i pomyśl, czy nie masz gdzieś w pobliżu osoby, która może nie ma co jeść albo w co się ubrać?
2. Pomyśl, w jaki sposób możesz podzielić się tym, co masz z ludźmi, którzy mają mniej od ciebie i spróbuj to zrobić.

Boże życie wcielone w Jezusie przychodzi do ludzi w postaci Światłości.

„W nim było życie, a życie było światłością ludzi”.

Ew. Jana 1:4

Jednak jego dalszy los zależy od tej materii jaką są nasze, ludzkie serca. Serca wielu są jak pustynia – pochłoną każdą ilość energii słońca, a i tak będzie na niej zero życia. Inni mają serca jak lustro – po prostu odbijają światło. Niektórzy zaś mają serca jak kolektory słoneczne. Przyjmują i akumulują pochodzące z Nieba światło, a następnie oddają je, oświecając i ogrzewając swoje otoczenie.

Jezus powiedział: Gdzie jest skarb wasz, tam będzie i serce wasze.

Łukasza 12:34

Co jest największym skarbem Twego serca? Czy tak jak apostoł Paweł możesz powiedzieć, że dla ciebie życiem jest Chrystus i że pragniesz, aby Chrystus był uwielbiony przez twoje życie i śmierć? To prawda, że musimy pracować i że pieniądze są potrzebne. Lecz „korzeniem wszelkiego zła jest miłość pieniędzy”, dlatego ‘gdy bogactwo się mnoży, nie lgnijmy do niego sercem’. Dbajmy o swoje potrzeby materialne i o utrzymanie naszych rodzin, lecz niech nasze skarby będą w niebie.

Jezus powiedział: Gdzie jest skarb wasz, tam będzie i serce wasze.

Łukasza 12:34

Za pomocą kilku prostych słów Pan Jezus podpowiada jak sprawdzić własne priorytety. Należy zrobić listę rzeczy, które są dla nas ważne i zastanowić się, na ile są one zbieżne z celami Królestwa Bożego. Można również rozważyć ile czasu pochłaniają nam poszczególne czynności. Jeśli społeczność z Bogiem oraz innymi wierzącymi jest marginalizowana, to zapewne nie tam jest nasze serce.

„Albowiem gdzie jest skarb twój – tam będzie i serce twoje.”   

Ewangelia Mateusza 6:21 (Biblia Warszawska)

Gdzie jest Twoje serce? Do czego najbardziej przywiązujesz wagę? Kto lub co jest dla Ciebie najważniejsze? Co jest dla ciebie skarbem? Czy to są jakieś rzeczy materialne, przyjaźnie, rodzina, a może Pan Bóg? Jeżeli odpowiesz sobie szczerze na pytanie: bez czego najtrudniej byłoby ci się w życiu obejść, to będziesz wiedział co jest twoim skarbem, a co za tym idzie do czego lub kogo lgnie twoje serce. Czy aby na pewno w dobrym miejscu ono jest? A może powinieneś poprzestawiać swoje wartości. Jedno jest pewne. Pan Bóg chce być na pierwszym miejscu w twoim życiu. Jeżeli tak nie jest, to poproś Go aby ci pomógł dobrze poukładać hierarchię wartości. Gdy On będzie na dobrym miejscu, to inne rzeczy też się dobrze poukładają. Zajrzyj dziś do swojego serca i bądź naprawdę szczery.

Do refleksji:

1. W jaki sposób powinieneś poukładać wartości w swoim życiu?
2. Co możesz zrobić, aby Pan Bóg był dla ciebie tym najważniejszym „skarbem”?