Boże życie wcielone w Jezusie przychodzi do ludzi w postaci Światłości.

„W nim było życie, a życie było światłością ludzi”.

Ew. Jana 1:4

Jednak jego dalszy los zależy od tej materii jaką są nasze, ludzkie serca. Serca wielu są jak pustynia – pochłoną każdą ilość energii słońca, a i tak będzie na niej zero życia. Inni mają serca jak lustro – po prostu odbijają światło. Niektórzy zaś mają serca jak kolektory słoneczne. Przyjmują i akumulują pochodzące z Nieba światło, a następnie oddają je, oświecając i ogrzewając swoje otoczenie.

Sąd polega na tym, że światło przyszło na świat, lecz ludzie bardziej umiłowali ciemność aniżeli światło: bo złe były ich uczynki.

Jana 3:19

Nikodem, który należał do grona ówczesnych przywódców religijnych i był faryzeuszem, przyszedł do Jezusa w nocy i wyraził swe uznanie dla Jego Osoby (3:1, 2). Mistrz wskazał mu wówczas na potrzebę narodzenia się na nowo (3:3-8), lecz Nikodem miał kłopoty ze zrozumieniem pouczeń Chrystusa (3:9-12). W tej sytuacji Pan wyjaśnił, że przyszedł z nieba i nawiązał do znanego Nikodemowi fragmentu z Księgi Liczb (4 Mojżeszowej) 21:4-9, wskazując na zbawczą rolę wiary w ukrzyżowanego Chrystusa (3:13-16). Choć Zbawiciel nie został posłany, by sądzić świat, to ludzie, który nie wierzą w Niego już są osądzeni, bowiem wybrali ciemność zamiast światłości, gdyż ich uczynki są złe (3:17-19). Złoczyńcy unikają kontaktu ze światłością Bożą, by ta nie zdemaskowała ich uczynków, lecz osoby żyjące zgodnie z prawdą zwracają się ku tej światłości, bowiem ich czyny są dokonane w Bogu (3:20, 21).

Naród kroczący w ciemnościach ujrzał światłość wielką; nad mieszkańcami kraju mroków światło zabłysło.

Izajasza 9:1

Bóg obiecuje, że odmieni los terenów północnego królestwa Izraela, wprowadzając w miejsce ciemności Bożą światłość, a w miejsce smutku, zbożną radość (8:23b-9:2). Podobnie jak podczas zwycięstwa Gedeona nad Midianitami, skruszone zostanie jarzmo niewolniczego poddaństwa, a ponadto spalone zostaną buty i płaszcze nieprzyjacielskich żołnierzy (9:3, 4). Narodziło się bowiem dziecko, które zapanuje jako Cudowny Doradca, Bóg Mocny, Ojciec Odwieczny, Książę Pokoju (9:5). Ten Dziedzic tronu Dawidowego obejmie potężną władzę, gdyż za sprawą gorliwości Jahwe Zastępów na wieki zaprowadzi pokój i sprawiedliwość (9:6).

Jezus powiedział: Ja jestem światłością świata. Kto idzie za Mną, nie będzie chodził w ciemności, lecz będzie miał światło życia.

Jana 8:12

Ewangelia według Jana od rozdziału 7, wersetu 14, do rozdziału 8, wersetu 59, opisuje działalność Pana Jezusa w świątyni jerozolimskiej. Chrystus głosił, że jest światłością świata i że ludzie muszą uwierzyć w Niego jako swego Boskiego Pana i Zbawiciela (8:12-29). Wówczas wielu Żydów uwierzyło w Niego, ale Jezus wezwał ich do trwania w Jego nauce i do poznania prawdy, która ich wyzwoli (8:30-32). Niestety, Jego słuchacze nie uświadamiali sobie, że są w niewoli, dlatego Pan wyjawił im, iż są niewolnikami grzechu i tylko On może ich uwolnić (8:33-36).

Jezus powiedział: Ja przyszedłem na świat jako światło, aby każdy, kto we Mnie wierzy, nie pozostawał w ciemności.

Jana 12:46

Chociaż Zbawiciel wskrzesił z martwych Łazarza i dokonał wielu innych cudów, większość Żydów nie uwierzyła w Niego jako Mesjasza (12:37). Spełniło się wówczas proroctwo Izajasza 53:1 i 6:9, 10, zaś Izajasz ujrzał Boską chwałę Syna Bożego, opisaną w Izajasza 6:1-4 (12:38-41). Co prawda w Jezusa uwierzyło nawet wielu członków Sanhedrynu, lecz zależało im bardziej na uznaniu u ludzi niż u Boga, toteż nie przyznawali się do swych przekonań (12:42, 43). W tym kontekście Mistrz wykazał, że wiara w Niego równa się wierze w Boga Ojca, a każdy człowiek będzie osądzony na podstawie swojego stosunku do Słowa Bożego, które objawił Chrystus (12:44-50).