Król Dawid powiedział: Kimże ja jestem, Panie mój, Boże, i czym jest mój ród, że doprowadziłeś mię aż dotąd?

2 Samuela 7:18

Gdy Dawid zapragnął zbudować świątynię, prorok Natan początkowo się na to zgodził, lecz Bóg objawił mu, że ma inne plany (7:1-7). Jahwe zapewnił Dawida, że wzbudzi mu potomka, który zbuduje świątynię, zaś tron Dawida będzie utrwalony na wieki (7:8-16). Wysłuchawszy tych obietnic, król upokorzył się przed Stwórcą, dziękując Mu za zaszczyt, którego dostąpił z łaski Bożej i uwielbiając Pana za Jego wielkość i dobroć dla Izraela (7:17-24).

Mieszkanie moje będzie pośród nich, a Ja będę ich Bogiem, oni zaś będą moim ludem.

Ezechiela 37:27

Bóg daje tu zadziwiającą obietnicę: będzie mieszkał pośród swego ludu jako jego Bóg. Apostoł Paweł komentuje to w ten sposób, że jesteśmy świątynią Boga żywego. A apostoł Jan zapowiada, że przybytek Boga znajdzie się między ludźmi i sam Bóg zamieszka ze swoim ludem. Już teraz Bóg jest pośród swego ludu przez Ducha Świętego, tak że Kościół jest świątynią tegoż Ducha. W nadchodzącym Raju Bóg naprawdę będzie wśród nas i będzie to dla nas źródłem największego szczęścia.

Jezus uzdrawia życie, nie tylko ciało dlatego czasem powracającym do pełni zdrowia udzielał również porad.

Potem, gdy Jezus spotkał go w świątyni, powiedział: Oto wyzdrowiałeś; nie grzesz więcej, aby nie stało ci się coś gorszego.

Jana 5:14

Do refleksji:

1. Czy istnieje powiązanie pomiędzy grzechem a chorobą?
2. Dlaczego Chrystus ostrzegł uzdrowionego, aby nie grzeszył?