Panie Zastępów, szczęśliwy człowiek, który ufa Tobie!

Psalmów 84:13

Na wstępie psalmu wyrażono pochwałę dla świątyni Bożej oraz tęsknotę za jej przedsionkami (ww. 2-4). Psalmista uznaje za szczęśliwych mieszkańców świątyni oraz pielgrzymów, którzy pokonują trudności drogi, by w końcu oddać chwałę Bogu na Syjonie (ww. 5-8). W dalszym fragmencie pisarz psalmu modli się za króla, ponownie wyraża swe głębokie docenianie dla domu Bożego oraz wysławia Jahwe za Jego nadzwyczajną łaskawość i dobroć dla tych, którzy Mu ufają (ww. 9-13).

W każdym czasie Jemu ufaj, narodzie! Przed Nim serca wasze wylejcie: Bóg jest dla nas ucieczką!

Psalmów 62:9

Dawid znajdował ukojenie jedynie w Bogu, w którym upatrywał wybawienia i ochrony (ww. 2, 3). Jego wrogowie chcieli go zniszczyć, posługując się kłamstwem i obłudną mową (ww. 4, 5). Zagrożony Dawid uciekał się do Jahwe i zalecił ludowi Bożemu, by zawsze ufał Panu, wylewając przed Nim swe serca (ww. 6-9). W przeciwieństwie do Wszechmocnego, ludzie są zawodni, niepewni i znikomi; nie należy też polegać na bogactwie, zwłaszcza zdobytym nieuczciwie (ww. 10, 11). Najwyższy objawił Dawidowi, że moc należy do Boga i u Niego jest łaska, bowiem Jahwe odpłaca każdemu według jego uczynków (ww. 12, 13).

Łaską jesteście zbawieni przez wiarę. A to pochodzi nie od was, lecz jest darem Boga.

Efezjan 2:8

Apostoł przypomina chrześcijanom pochodzenia pogańskiego, że byli martwi duchowo i podlegali złemu duchowi, przy czym zaznacza, że Żydzi także zasługiwali na gniew Boży jako grzesznicy (2:1-3). Następnie wykazuje, że to dzięki miłości i miłosierdziu Boga grzesznicy dostępują ożywienia duchowego i jest to owocem łaski Bożej, a nie uprzednich zasług ludzkich (2:4-10). Paweł stwierdza, że wierzący z pogan byli niegdyś oddaleni od Izraela i Przymierza Prawa oraz nie mieli nadziei, nie znając Boga ani Chrystusa, lecz dzięki ofierze Chrystusa ci byli poganie stali się pełnoprawnymi członkami Bożej rodziny (2:11-22).

Komentarz Jezusa do sytuacji z oficerem rzymskich legionów:

„Mówię wam, nawet w Izraelu nie znalazłem tak wielkiej wiary”

uzmysławia przykry fakt, że wiara w Jezusa wśród tradycyjnie wierzących okazuje się czasem niewielka w porównaniu z wiarą osób tradycyjnie określanych mianem „niewierzących”.

Łukasza 7:9

Wiara czyni cuda o ile uruchamia działania. „Wiara rodzi się ze słuchania”, ale manifestuje się poprzez działania. „Gdy Jezus zobaczył ich wiarę”… stał się cud. Wiara, której nie można zobaczyć, niczego nie zmienia, „jeśli nie towarzyszą jej uczynki, jest martwa jako taka”.

Rzymian 10:17, Łukasza 5:22, Jakuba 2:17