Otoczyły mnie nieszczęścia, których nie ma liczby, winy moje mnie ogarnęły, a gdybym mógł je widzieć, byłyby liczniejsze niż włosy na mej głowie, więc we mnie serce ustaje. Panie, racz mnie wybawić; Panie, pospiesz mi na pomoc!

Psalmów 40:13-14

Dawid czuł się osaczony przez nieszczęścia i był przytłoczony poczuciem winy. W tej sytuacji uczynił to, co powinien był zrobić – poprosił Boga o pomoc i ocalenie. Niektórzy z nas nie potrafią wybaczyć samym sobie, gdyż są perfekcjonistami lub mają wrażliwe sumienie. Jeśli dręczy cię poczucie winy, przyjdź do Chrystusa, który zdejmie z ciebie ten straszny ciężar, uleczy twoje zranione serce i uzdolni do zerwania z grzechem.

Kto dostrzega swoje błędy? Oczyść mnie od tych, które są skryte przede mną.

Psalmów 19:13

Fragment ten porusza ważną kwestię – są takie grzechy, których sobie nie uświadamiamy. Stąd nie powinniśmy zamartwiać się tym, że nie zawsze potrafimy wszystkie nasze błędy wyliczyć w modlitwie Bogu. Gdy tylko Duch Święty objawia nam w naszym sumieniu jakieś zło, którego się dopuściliśmy, natychmiast uciekajmy się w modlitwie do tronu łaski, by uzyskać przebaczenie w Imieniu Jezusa. „Nie zazna szczęścia, kto błędy swe ukrywa; kto je wyznaje, porzuca – ten miłosierdzia dostąpi” (Przysłów 28:13).

Wy jesteście światłem świata. Nie może się ukryć miasto położone na górze.

Mateusza 5:14

Chociaż Pan Jezus zaleca swym uczniom, by byli światłością świata, łatwiej jest nam ukryć swe światło pod stołem. Nieraz zapominamy, że mamy najwspanialszą dobrą nowinę, którą należy rozgłosić słowem i przykładem. Gdybyśmy wyzdrowieli dzięki nieznanemu, lecz wspaniałemu lekowi na nieuleczalną chorobę, to czy nie ponosilibyśmy winy, gdybyśmy tę wiedzę zataili przed bliźnimi? Zamiast zamykać się w towarzystwie wzajemnej adoracji, wyjdźmy ze swojej skorupy i dajmy się poznać jako odważni świadkowie Chrystusa.

Do refleksji:

1. Jak możemy być w życiu światłością świata?
2. Czy i jak dzielisz się w życiu nadzieją, którą daje Jezus?

Obmyj mnie zupełnie z mojej winy i oczyść mnie z grzechu mojego!

Psalmów 51:4

Skruszony Dawid szukał przebaczenia tam, gdzie można je znaleźć – u sprawiedliwego i miłosiernego Boga. W Księdze Izajasza Jahwe powiada: „Ja, jedynie Ja, mogę przez wzgląd na siebie zmazać twoje przestępstwa i twoich grzechów nie wspomnę”. W Nowym Przymierzu każdy wierzący w Chrystusa doznaje pełnego i trwałego przebaczenia dzięki doskonałej ofierze Zbawiciela. „Jeżeli zaś chodzimy w światłości, tak jak On sam trwa w światłości, wtedy mamy jedni z drugimi współuczestnictwo, a krew Jezusa, Syna Jego, oczyszcza nas z wszelkiego grzechu” (1 Jana 1:7).

Do refleksji:

1. Dlaczego Bóg przebacza grzechy?
2. Czy jest jakiś grzech, którego krew Chrystusa nie może zmyć?

„Panie, nie gniewaj się tak bezgranicznie i nie chowaj w pamięci ciągle naszej winy! Oto wejrzyj, prosimy: My wszyscy jesteśmy Twym ludem.„

- Izajasza 64:8

Słowo Boże pokazuje rzeczywistość bez upiększania. Ludzie, którzy wspólnie modlili się słowami zapisanymi w księdze Izajasza, nie byli doskonali. W przeciwnym razie nie musieliby prosić Boga o wybaczenie. Ich modlitwa jest bardzo autentyczna. My też nie dowierzamy, że Bóg przebacza wyznane grzechy. Podejrzewamy, że zapewne działa podobnie, jak my – niby przebacza, ale jednak pamięta… A może się mylimy?

„Choć wasze grzechy będą czerwone jak szkarłat, jak śnieg zbieleją; choć będą czerwone jak purpura, staną się białe jak wełna.” (Izajasza 1:18)

„Grzech mój wyznałem Tobie i nie ukryłem mej winy. Rzekłem: Wyznaję nieprawość moją wobec Pana, a Tyś darował winę mego grzechu.” (Psalmów 32:5)

Do refleksji:

1. Jak reagujesz na myśl, że Bóg przebacza Ci grzechy?
2. Czy ta świadomość pomaga Ci zerwać z grzechem?