„Każdy, kto wzywać będzie imienia Pańskiego, będzie zbawiony”.

Dzieje Apostolskie 2:21 (Biblia Tysiąclecia)

Jeżeli przysłuchujesz się czasem ludziom wokół czy też postaciom z popularnych seriali i filmów, z pewnością zauważyłeś, że często używają oni słów: „O Boże!” albo „O Jezu!”. Gdyby nie słuchało się kontekstu tego, co mówią, można byłoby pomyśleć, że wzywają Pana Boga, bo potrzebują Jego pomocy. Niestety najczęściej te słowa słyszy się jednak jako przerywnik w potoku czyichś słów, jako wykrzyknik podkreślający swoje oburzenie albo też jako zamiennik np. przekleństw. Czy o takie wzywanie imienia Pańskiego chodzi Panu Bogu? Oczywiście, że nie! Ten sposób wypowiadania się, wzywania imienia Pana Jezusa nikogo nie zbawi! Tylko ten, kto prawdziwie szuka i pragnie spotkania i nawiązania relacji ze Zbawicielem, kto zaprosi Go do swojego serca, będzie zbawiony! Jakie znaczenie ma dla ciebie imię Jezus? Czy traktujesz go podobnie jak większość ludzi, czy też w tym imieniu znalazłeś zbawienie?

Do refleksji:

1. Jak myślisz, dlaczego ludzie w nieodpowiedni sposób używają imienia Pana Boga?
2. Co możesz zrobić, aby inni tak naprawdę poznali sens i znaczenie imienia Jezus?

Lista ludzi wielce zasłużonych dla ludzkości jest długa i barwna. Z wielkim dziełem wiecznego zbawienia człowieka może jednak być kojarzona wyłącznie jedna postać.

„Albowiem nie ma żadnego innego imienia pod niebem, danego ludziom, przez które moglibyśmy być zbawieni.”

Naśladowcy Chrystusa w tej kwestii są bardzo stanowczy i nie mają wątpliwości kim jest ten Zbawiciel.

Dzieje Apostolskie 4:12

Oglądana na żywo na wszystkich kontynentach relacja z uratowania górników jest fenomenalną ilustracją słów Zbawiciela świata:

„Taka, mówię wam, jest radość wśród aniołów Bożych nad jednym grzesznikiem, który się upamięta”.

Łukasza 15:10

Cała Ziemia cieszyła się z każdego uratowanego górnika. Całe Niebo cieszy się z każdego, pojedynczo zbawionego grzesznika.

Zbawienie bierze początek od Żydów.

Jana 4:22

Gdy Pan Jezus poprosił Samarytankę o wodę, ta zdziwiła się, gdyż Żydzi stronili od Samarytan (4:9). Wówczas Chrystus pouczył niewiastę o wodzie żywej, która na zawsze zaspokaja pragnienie (4:10-15). Gdy Zbawiciel w swej nadludzkiej wiedzy ujawnił szczegóły z osobistego życia tej kobiety, uznała go za proroka (4:16-19). Następnie zapytała Pana o to, które miejsce wielbienia Boga jest właściwe: Góra Garizim, czy Jerozolima (4:20). Mistrz odrzekł, że choć zbawienie bierze swój początek od Żydów, to w przyszłości nie będzie istotne miejsce oddawania czci Bogu, bowiem prawdziwi czciciele będą oddawać cześć Ojcu w duchu i w prawdzie (4:22-24).

Łaską jesteście zbawieni przez wiarę. A to pochodzi nie od was, lecz jest darem Boga.

Efezjan 2:8

Apostoł przypomina chrześcijanom pochodzenia pogańskiego, że byli martwi duchowo i podlegali złemu duchowi, przy czym zaznacza, że Żydzi także zasługiwali na gniew Boży jako grzesznicy (2:1-3). Następnie wykazuje, że to dzięki miłości i miłosierdziu Boga grzesznicy dostępują ożywienia duchowego i jest to owocem łaski Bożej, a nie uprzednich zasług ludzkich (2:4-10). Paweł stwierdza, że wierzący z pogan byli niegdyś oddaleni od Izraela i Przymierza Prawa oraz nie mieli nadziei, nie znając Boga ani Chrystusa, lecz dzięki ofierze Chrystusa ci byli poganie stali się pełnoprawnymi członkami Bożej rodziny (2:11-22).