Opuszczenie żony/męża zwykle nakręca mechanizm prowadzący do zachowań niemoralnych.

„Każdy, kto opuszcza żonę swoją, a pojmuje inną, cudzołoży, a kto opuszczoną przez męża poślubia, cudzołoży”.

Łukasza 16:18

To kategoryczne stwierdzenie Jezusa jest ostrzeżeniem przed schodzeniem na małżeńskie bezdroża.

A Szymon Piotr stał i grzał się. Rzekli mu więc: Czy i ty nie jesteś z uczniów jego? A on się zaparł, mówiąc: Nie jestem.

Ewangelia Jana 18:25 (Biblia Warszawska)

Z pewnością nieraz słyszałeś historię o tym, jak Piotr zaparł się Pana Jezusa i zapewne masz wyrobione zdanie na ten temat. Co więc o tym wszystkim myślisz? Jakie uczucia pojawiają się w twoim sercu, gdy przypominasz sobie to wydarzenie? Czy denerwuje cię postawa Piotra? Uważasz, że postąpił okropnie, że tak nie postępują przyjaciele?

Może jesteś przekonany o tym, że ty nigdy byś tak nie postąpił, że nigdy nie zaprzeczyłbyś temu, że znasz Pana Jezusa. Być może tak jest, ale pomyśl, czy aby na pewno? Czy w obawie o własne życie lub ze strachu przed odrzuceniem nie zrobiłbyś tego samego? A może robisz to codziennie? Kiedy? Np. gdy nie przyznajesz się do tego, że jesteś osobą wierzącą. Wtedy, gdy np. ktoś opowiada głupie kawały o Panu Bogu, o Jezusie, a ty nie reagujesz, a może nawet śmiejesz się z innymi, żeby nie wyjść na sztywniaka. Gdy milczysz, a inni mówią nieprawdę o Bogu, gdy robisz rzeczy, które Panu Jezusowi się nie podobają, gdy zapominasz o Nim itp.

Jeżeli coś takiego ci się przydarzyło, to nie zostawiaj tej sprawy. Piotr, gdy zorientował się, że zaparł się Pana Jezusa, gorzko zapłakał, żałował swojego czynu. A gdy nadarzyła się okazja (tuż po zmartwychwstaniu), aby spotkać się z Panem Jezusem, nie próbował się przed Nim ukryć, ale jako jeden z pierwszych uczniów biegł na spotkanie z Nim. Dlatego też Piotr doświadczył Bożego przebaczenia. Kiedy ty zrobisz coś złego, biegnij do Zbawcy i wyznaj Mu swoje grzechy, proś o wybaczenie, a On na pewno ci przebaczy.

Do refleksji:

1. Jeżeli przydarzyło ci się kiedyś zaprzeć Pana Jezusa, przypomnij sobie, kiedy to było i w jakiej sytuacji?
2. Co możesz zrobić, aby takie rzeczy zdarzały ci się jak najrzadziej?

Tych, których Bóg od wieków poznał, tych też przeznaczył na to, by się stali na wzór obrazu Jego Syna, aby On był pierworodnym między wielu braćmi.

- Rzymian 8:29

W jakim celu Chrystus przyszedł na świat? Zapewne pierwsza odpowiedź, która przychodzi na myśl to: by zbawić człowieka (cokolwiek to znaczy). No właśnie, co rozumiesz pod pojęciem zbawienia? Czy chodzi o darmowy bilet do nieba?

Cofnijmy się o kilka lat… Bóg stwarza świat i umieszcza w nim człowieka. Chce, by ten pełnymi garściami czerpał z tego, co Bóg przygotował. Jednak człowiek ulega żądzy władzy i wybiera nieposłuszeństwo (Rodzaju 3:5). Traci wiele z tego, co otrzymał od Boga a skutki tej decyzji szybko dają znać o sobie (Kain zabija swojego brata Abla).

Przyjęcie ratunku, które Bóg zaoferował przez Chrystusa, jest niezwykle ważne. To etap zwrotny, który pozwala rozpocząć nowe życie. Jednak chodzi o coś więcej. Bóg chce mieć naśladowców, którzy nie tylko deklarują swoją wiarę w Niego, ale z całego serca stają się Jemu podobni. Apostoł Paweł mówi wprost, że Bóg pragnie, byśmy „się stali na wzór obrazu Jego Syna„. Innymi słowy, Bóg chce przywrócić niczym niezakłóconą społeczność z człowiekiem (tę, która była w ogrodzie Eden). A więc koniec z kłamstwem, zdradą, obmową, oszustwami, wykorzystywaniem ludzi do swoich celów, nie płaceniem podatków, itp., itd. Każdy nowy dzień jest przez Boga daną okazją upodabniania się do Jezusa. Pamiętajmy – nie tyle słowa, co czyny się liczą! (Mateusza 25:44-45)

Do refleksji:

1. Czym według ciebie jest zbawienie?
2. W jaki sposób możemy stawać się podobni do Chrystusa?
3. Co stanowi dla Ciebie największe wyzwanie, jeśli chodzi o naśladowanie Chrystusa?

Nauka Słowa:

1. << Ułóż rozsypane słowa we właściwej kolejności >>